Υπάρχει ακόμα σε κάθε σπίτι ένα συρτάρι που φιλοξενεί ό,τι δεν έχει θέση πουθενά αλλού. Το θρυλικό, iconic, τρομακτικό, διαβόητο, junk drawer. Το συρτάρι που τρέμεις μην ανοίξει κάποιος. Ντροπιαστικό συρτάρι.
Μέσα σε εκείνο το συρτάρι χτυπά η καρδιά του σπιτιού.
Μέσα σε ένα συρτάρι όπου δεν υπάρχει σύστημα, αισθητική συνοχή, επιμέλεια, υπάρχουν μόνο ενδείξεις ζωής. Μπαταρίες που δεν ξέρεις αν δουλεύουν, κλειδιά που δεν θυμάσαι τι ανοίγουν, παλιοί φορτιστές που δεν ταιριάζουν σε καμιά συσκευή, αποδείξεις, σπίρτα (ΣΠΙΡΤΑ!), λαστιχάκια, κορδέλες, αντικείμενα που κάποτε σίγουρα είχαν σημασία και χρήση και τώρα, απλά, παραμένουν. Στο τελευταίο σημείο του σπιτιού που δεν έχει εξευγενιστεί.
Κι όσο οι χώροι γίνονται καθαροί, οργανωμένοι, μινιμαλιστικοί, «σωστοί», τόσο πιο απαραίτητο μοιάζει να γίνεται εκείνο το συρτάρι. Εκείνη η κρυφή αταξία. Ανθρώπινη αταξία.
Τα σύγχρονα interiors, είπαμε, φοβούνται τα ίχνη ζωής. Τα καλώδια εξαφανίζονται, τα απαραίτητα προσωπικά αντικείμενα κρύβονται, κάνουμε πράξη τη δική μας εκδοχή του «κι αν έρθει κανένας άνθρωπος;» των μαμάδων μας, σβήνοντάς μας από το σκηνικό.
Κλείνοντάς μας στο junk drawer. Μαζί με την αδυναμία μας να είμαστε τέλεια, οργανωμένα, τακτοποιημένα πλάσματα.
Το πραγματικά ενδιαφέρον με αυτό το συρτάρι είναι ότι δεν εξυπηρετεί ποτέ έναν ξεκάθαρο σκοπό. Υπάρχει μόνο για να απορροφά ό,τι περισσεύει από τη ζωή.
Όλη η ακαθόριστη, αργή, μη παραγωγική πλευρά της ζωής στριμώχτηκε σε μια γωνιά, σε ένα ντουλάπι που κλείνει γρήγορα όταν έρχεται κόσμος.
Ολόκληρο το σπίτι κάποτε χωρούσε πράγματα και στιγμές, χώρους χωρίς προφανή εξήγηση. Μια πολυθρόνα δίπλα στο παράθυρο που δεν ήταν ούτε για διάβασμα, ούτε τέχνη ούτε statement. Μια κονσόλα στην είσοδο που μάζευε φακέλους και χαρτιά, ένα τραπεζάκι με άδεια ποτήρια, ένα πλαστικό σκαμπό στο μπαλκόνι, ένα δωμάτιο που σπάνια χρησιμοποιούνταν.
Σήμερα, κάθε γωνιά του σπιτιού πρέπει να αποδίδει. Ακόμα και η γλώσσα που χρησιμοποιούμε για τους χώρους μας θυμίζει εταιρικές συσκέψεις : «maximize», «optimize», «utilize», «streamline»…
Λοιπόν, σε κάποιο σημείο μπορεί να μην συμβαίνει, φαινομενικά, τίποτε. Και εκείνο το σημείο είναι απαραίτητο.
Μια άχρηστη γωνιά μπορεί να είναι το μοναδικό μέρος όπου κάποιος κάθεται χωρίς σκοπό. Μια γωνιά που δεν είναι για scrolling, για δουλειά στο λάπτοπ, για κανενός είδους «βελτίωση». Δεν είναι προφανώς αποδοτική. Είναι μόνο μια γωνιά όπου η ζωή επιτρέπεται. Μια τρυφερή γωνιά. Και επιτρέπεται να μείνει ανολοκλήρωτη. Επιτρέπεται να φιλοξενεί και χάος και αδράνεια.
Ένας χώρος για πράγματα που δεν δικαιολογούν την ύπαρξή τους, για αντικείμενα που δεν πετιούνται, για ανθρώπους, όταν σταματούν να λειτουργούν σαν πρότζεκτ.
Let.
Things.
Be.
Ένα συρτάρι, ένα κουτί, ένα ράφι, μια γωνιά, ένα δωμάτιο. Κάπου να ξεκουράζονται τα «δεν ξέρω», τα «ίσως», τα «κάποτε», τα χειροπιαστά που δεν απαιτούν να πάρεις αποφάσεις ζωής ή θανάτου. Ένα σημείο που δεν εκπέμπει διαρκές σήμα ότι το καθετί πρέπει να είναι είτε χρήσιμο είτε όμορφο.
Και ίσως το πιο δύσκολο: να επιτρέψεις την παρουσία του προσωρινού. Το σπίτι είναι ένας ζωντανός οργανισμός . Το «junk drawer», στην όποια του προέκταση, δεν είναι λάθος σχεδιασμού. Είναι υπενθύμιση πως η ζωή είναι και υπολείμματα και καθυστερήσεις και πράγματα που δεν έγιναν ποτέ «κάτι». Ό,τι δεν έχει πάρει ακόμη μορφή, αυτό που νιώθεις ότι δεν θέλεις να πετάξεις αλλά δεν ξέρεις κιόλας τι να το κάνεις, εκεί που το σπίτι θυμάται ότι κάτι μπορεί να «ανήκει», κι ας μην έχει θέση.
