Φωτογραφίες: Trevor Parker
Το Παρίσι, σύμφωνα με τον Garrow Kedigian, δείχνει καλύτερο με χρώμα. Όχι με την παλέτα του κρεμ, του μαύρου και του χρυσού που έχει κυριαρχήσει στο μυαλό μας, αλλά σε αποχρώσεις όπως το κονιάκ, το λακαριστό κόκκινο, το τιρκουάζ και το καφέ της ώχρας – μια παλέτα που δίνει ζωή σε έναν χώρο. «Παραδοσιακά, το γαλλικό ντιζάιν ήταν πολύ χρωματιστό» λέει ο Kedigian, αναφέροντας ως πρόδρομους τους πλούσια διαστρωματωμένους εσωτερικούς χώρους των François Catroux και Jacques Grange. «Μόνο στη σύγχρονη εποχή το λευκό και το κρεμ επικράτησαν τόσο απόλυτα».
Το δικό του διαμέρισμα στο Παρίσι αποτελεί ένα πειστικό επιχείρημα υπέρ των χρωμάτων μιας περασμένης εποχής. Το σπίτι, που βρίσκεται ακριβώς απέναντι από το Μουσείο Ροντέν αποτελεί μια αναβάθμιση – κυριολεκτικά και μεταφορικά – σε σχέση με το προηγούμενο, πολύ μικρότερο κατάλυμα του Kedigian.
Ο χώρος που βρήκε διέθετε μεγαλοπρέπεια – ταβάνια ύψους περίπου 4,3 μέτρων, ευρύχωρα δωμάτια, μια αξιοζήλευτη τοποθεσία -, αλλά είχε υποστεί μια ατυχή ανακαίνιση τη δεκαετία του 1970. Ο Kedigian, ο οποίος διαθέτει υπόβαθρο στην κλασική αρχιτεκτονική, ανέλαβε την αποκατάσταση του διαμερίσματος, βασίζοντας μεγάλο μέρος της προσέγγισής του σε μερικά από τα ελάχιστα στοιχεία που είχαν διασωθεί: ένα bay window και τα κομψά ντουλάπια της κουζίνας. «Αυτά αποτέλεσαν την αφετηρία για τον σχεδιασμό του διαμερίσματος» λέει. Με βάση αυτά, άνοιξε τις οπτικές διαδρομές στον χώρο, αύξησε το ύψος των θυρών, αποκατέστησε τα διακοσμητικά στοιχεία που έλειπαν και αναζήτησε σε υπαίθριες αγορές αντικείμενα που ταίριαζαν στην εποχή.
Το μελετημένο μείγμα ενός συγκρατημένου μαξιμαλισμού είναι εμφανές σε κάθε γωνιά. Αντίκες, που συγκεντρώθηκαν στο πέρασμα δεκαετιών, συνυπάρχουν με έργα σύγχρονης τέχνης, βενετσιάνικα φωτιστικά, γλυπτικά αντικείμενα και προσωπικά αντικείμενα με συναισθηματική αξία, προερχόμενα από παλαιότερες κατοικίες. Το αποτέλεσμα είναι αναμφισβήτητα αρμονικό: δεν μοιάζει με κάτι άψογα διατηρημένο, ούτε δείχνει ιδιαίτερη διάθεση να ακολουθήσει τους συμβατικούς κανόνες. Όπως το θέτει ο ίδιος ο Kedigian: «Είναι ο συνδυασμός των πραγμάτων που θεωρείς πιο όμορφα, με τέτοιον τρόπο ώστε να λειτουργούν αρμονικά μεταξύ τους».
