Φωτογραφία: Fran Parente
Κάθε τάση μπορεί να γίνει ”παλιομοδίτικη” χωρίς πολλές διαδικασίες. Μπορεί κάτι τη μία μέρα να βρίσκεται στο απόγειο των τάσεων εσωτερικής διακόσμησης και την επόμενη να θεωρείται εντελώς κακόγουστο. Τι συνέβη, λοιπόν, και το δάπεδο τύπου «ψαροκόκαλο» (herringbone), που κάποτε ήταν κλασική επιλογή, κατέληξε να παρομοιάζεται με τις τυπογραφίες τύπου ”Live Laugh Love”;
Αυτό ακριβώς ισχυρίστηκε η Aniela Thorman από το @foundry.interiors, σε μια πρόσφατη ανάρτησή της.
Χαρακτηριζόμενο από το ιδιαίτερο ζιγκ-ζαγκ μοτίβο του, αυτό το στυλ ξύλινου δαπέδου χρονολογείται στον 16ο αιώνα. Εμπνευσμένη από τις πέτρινες διατάξεις της Αρχαίας Ρώμης, η γαλλική αριστοκρατία υιοθέτησε το μοτίβο αυτό, προσαρμόζοντάς το σε ξύλινα δάπεδα. Γρήγορα, το στυλ αυτό έγινε συνώνυμο της πολυτέλειας και της κομψότητας σε όλη την Ευρώπη.
«Αρχικά, το μοτίβο “ψαροκόκαλο” σχεδιάστηκε για ιστορικά κτήρια με επιβλητικές αναλογίες και ψηλά ταβάνια. Όταν το εντάσσεις σε σύγχρονες κατασκευές – ειδικά αν πρόκειται για συνθετικά υλικά και γκρι αποχρώσεις – το αποτέλεσμα δείχνει φθηνό» εξηγεί η Aniela.
Σε παλαιότερα σπίτια, αυτό το στυλ δαπέδου εναρμονίζεται απόλυτα με την αισθητική του χώρου, προσφέροντας ένα συνεκτικό και φυσικό αποτέλεσμα. Ωστόσο, όταν αποσυνδεθεί από τις υπέροχες αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες που χαρακτηρίζουν αυτά τα σπίτια – με τα περίτεχνα γείσα και τις περίπλοκες διακοσμητικές λεπτομέρειες -, το δάπεδο με διάταξη «ψαροκόκαλο» μπορεί να αρχίσει να δείχνει εντελώς ξένο προς τον χώρο.
Ωστόσο, λόγω της δημοτικότητάς του σε αυτού του είδους τις κατοικίες, το ψαροκόκαλο έχει συνδεθεί άρρηκτα με αυτή την άχρωμη, άψυχη εκδοχή του σύγχρονου σπιτιού. Όπως επισημαίνει η Aniela: «Ειρωνικά, έχει ταυτιστεί έντονα με τα σύγχρονα, υπερβολικά ουδέτερα σπίτια, σε συνδυασμό με αυστηρές ασπρόμαυρες παλέτες και γκρι δάπεδα. Είναι κρίμα, διότι ιστορικά το συγκεκριμένο μοτίβο ανήκε στην αρχιτεκτονική σπουδαίων περασμένων εποχών, ενώ τα σύγχρονα σπίτια θα ωφελούνταν περισσότερο από μια γραμμική απλότητα».
Σε μεγάλο βαθμό, η πτώση οφείλεται στην έλλειψη φαντασίας που επιδεικνύουν οι άνθρωποι κατά τον σχεδιασμό των σπιτιών τους. «Ο κόσμος κατευθύνεται προς μία και μόνο “μοδάτη” επιλογή, αντί να εξετάζει τι είναι αυτό που πραγματικά επιβάλλει η αρχιτεκτονική του χώρου».
Σε έναν κόσμο που τροφοδοτείται από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης – όπου όλοι στρεφόμαστε στο Instagram και το Pinterest αναζητώντας έμπνευση – αρχίζουμε να λησμονούμε τη σημασία της προσωπικής ταυτότητας. Καθοδηγούμαστε σε τέτοιο βαθμό από όσα βλέπουμε στο διαδίκτυο, που συχνά ξεχνάμε να αναλογιστούμε τι θα ταίριαζε πραγματικά στον δικό μας χώρο. Πρόκειται για ένα ζήτημα που η Aniela συναντά συχνά: «Ως σχεδιάστρια εσωτερικών χώρων, για παράδειγμα, παρατηρώ ότι οι μακρύτερες, ενιαίες σανίδες ξύλου ταιριάζουν συχνά πολύ καλύτερα στους σύγχρονους χώρους, καθώς επιμηκύνουν τους τοίχους και διευρύνουν οπτικά το δωμάτιο».
Ο λόγος για τον οποίο το δάπεδο τύπου «ψαροκόκαλο» θεωρείται πλέον τόσο ξεπερασμένο, δεν έχει να κάνει τόσο με το ίδιο το στυλ, όσο με τον τρόπο που έχει χρησιμοποιηθεί. Κατά την Aniela, το συγκεκριμένο μοτίβο έχει καταστεί βασικό χαρακτηριστικό εκείνης της στερούμενης φαντασίας, καθαρά «μοδάτης» αισθητικής, την οποία έχουμε πλέον βαρεθεί να βλέπουμε παντού.