Φωτογραφίες: Will Slater
«Ένιωθα πως ήταν η κατάλληλη στιγμή να αφήσω πίσω το παρελθόν και να δοκιμάσω κάτι καινούργιο» λέει ο Dan Rentillo, αναλογιζόμενος την απόφασή του να ανταλλάξει την έντονη ζωή της Νέας Υόρκης με τους πιο αργούς ρυθμούς της Σύμης. Ανακάλυψε για πρώτη φορά το μικρό ελληνικό νησί τυχαία, ενώ έκανε διακοπές με φίλους σε ένα ναυλωμένο ιστιοφόρο τύπου γκουλέτα στο ανατολικό Αιγαίο. Η ανόθευτη ατμόσφαιρα του νησιού και η άθικτη παραδοσιακή αρχιτεκτονική του τού έκαναν αμέσως εντύπωση. «Μαγεύτηκα από όλα αυτά τα όμορφα νεοκλασικά σπίτια, βαμμένα με έντονα χρώματα. Ήταν σαν ολόκληρο το μέρος να είχε μείνει ανέπαφο στον χρόνο».
Ακολούθησαν αρκετές επισκέψεις μέχρι που, το 2019, πήρε την απόφαση να αγοράσει ένα κομψό αρχοντικό του 19ου αιώνα, με θέα στον κεντρικό κόλπο. «Ήταν λίγο πριν από την πανδημία του COVID, οπότε τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Ξαφνικά, όμως, ο κόσμος άλλαξε και βρέθηκα να εγκαταλείπω την καριέρα μου στον χώρο της μόδας και να μετακομίζω εδώ».
Το σπίτι, χτισμένο γύρω στο 1875, υψώνεται σε δύο ορόφους πάνω στην απότομη, βραχώδη πλαγιά, με την πρόσοψή του να κοσμείται από ένα τριγωνικό αέτωμα που θυμίζει κλασικό ναό. Αυτό το χαρακτηριστικό γνώρισμα της Συμιακής αρχιτεκτονικής συναντάται σε πολλά από τα αρχοντικά εμπόρων που χτίστηκαν τον 19ο αιώνα, την εποχή που το νησί άκμαζε χάρη στο εμπόριο σφουγγαριών, προτού εισέλθει σε μια μακρά περίοδο παρακμής. «Δεν κατοικούνταν για περίπου 10 με 15 χρόνια όταν το αγόρασα. Το ισόγειο λειτουργούσε αρχικά ως κατάστημα. Κάποιος μου είπε ότι θυμόταν να αγοράζει καύσιμα από εκεί, πιθανότατα κάρβουνο ή πετρέλαιο» εξηγεί ο Dan. «Αργότερα, ο επάνω όροφος χρησιμοποιήθηκε ως σχολικές αίθουσες. Γνωρίζω ανθρώπους που πήγαιναν σχολείο εκεί, αλλά η στέγη ήταν σε αρκετά κακή κατάσταση και είχαν τοποθετήσει δοχεία στο εσωτερικό για να μαζεύουν τα νερά της βροχής».
Ωστόσο, παρά τα χρόνια εγκατάλειψης, ο αρχικός του χαρακτήρας είχε διατηρηθεί σε εντυπωσιακό βαθμό. Για τον Dan, η διατήρηση αυτής της κληρονομιάς σήμαινε ότι έπρεπε να εμβαθύνει στις αρχές της παραδοσιακής νησιώτικης αρχιτεκτονικής, μια νέα πρόκληση για κάποιον του οποίου η καριέρα περιστρεφόταν γύρω από την αισθητική και όχι τις τεχνικές πτυχές της αναπαλαίωσης. Ήταν μια διαδικασία που αγκάλιασε με τη βοήθεια του ντόπιου αρχιτέκτονα Γιάννη Λεριά, η πολυετής εμπειρία του οποίου στο νησί αποδείχθηκε πολύτιμη. «Ήθελα να συνεργαστώ με έναν καταξιωμένο αρχιτέκτονα που γνώριζε καλά τη Σύμη, και έτσι ήρθα σε επαφή με τον Γιάννη» εξηγεί. «Από την αρχή μοιραζόμασταν το ίδιο όραμα. Θέλαμε να τροποποιήσουμε το κτήριο όσο το δυνατόν λιγότερο και να το επαναφέρουμε στην αρχική του μορφή — ή σε αυτό που φανταζόμασταν ότι θα μπορούσε να ήταν. Οι μόνες δομικές αλλαγές αφορούσαν τον εκσυγχρονισμό της κουζίνας και των μπάνιων».
Το όραμα του Dan εξαρχής ήταν να «διατηρήσει τους εσωτερικούς χώρους πολύ παραδοσιακούς, ώστε το σπίτι να αποπνέει την ίδια αίσθηση ακόμα και μετά από 10 ή ίσως 20 χρόνια». Καθώς έτρεφε ιδιαίτερη αγάπη για τα έπιπλα εποχής, διέθετε ήδη πολλά από τα κομμάτια που σήμερα κοσμούν τα δωμάτια. Ορισμένα από αυτά περίμεναν δεκαετίες προτού τελικά ταξιδέψουν στη Σύμη, όπως ο γαλλικός πολυέλαιος από ορείχαλκο και οπαλίνα στο σαλόνι.
Η χρωματική παλέτα ακολουθεί την ίδια διαισθητική λογική. «Ήθελα να παραπέμψω στα χρώματα της Σύμης, αλλά να τα χρησιμοποιήσω με διαφορετικό τρόπο. Ένας υπέροχος ντόπιος τεχνίτης ανέλαβε το βάψιμο τόσο του εσωτερικού όσο και του εξωτερικού χώρου του σπιτιού. Καταλήξαμε αρχικά στο μπλε και πράσινο χρώμα για το ταβάνι του σαλονιού, και αυτό καθόρισε το ύφος για όλα όσα ακολούθησαν, συμπεριλαμβανομένων των τοίχων σε απαλό λευκό» εξηγεί.
Πέντε χρόνια μετά, ο Dan δεν έχει καμία αμφιβολία ότι πήρε τη σωστή απόφαση. Η μετακόμιση από μία από τις πιο πολυσύχναστες πόλεις του κόσμου σε ένα νησί με λιγότερους από 3.000 κατοίκους ήταν ένα μεγάλο βήμα, και το γεγονός ότι διαμόρφωσε το σπίτι αποκλειστικά με τους δικούς του όρους συνέβαλε, κατά την άποψή του, στο να ριζώσει τελικά εκεί.
