Φωτογραφία: Jean-Baptiste Thiriet
Χτισμένο το 1975, η αρχική διαρρύθμιση του γωνιακού διαμερίσματος ήταν φωτεινή αλλά υπερβολικά διαμερισμένη, με έξι διαχωριστικές πόρτες και ένα αυτοσχέδιο χώρισμα που χωρίζει την κουζίνα και το σαλόνι. Αφαιρώντας τα εσωτερικά εμπόδια και ανοίγοντας τα οπτικά πεδία, η interior designer Sophie Berck βελτίωσε την κυκλοφορία και τον αερισμό χωρίς να αγγίζει τους τοίχους.
Η ανακαίνιση επικεντρώθηκε λιγότερο στον δομικό μετασχηματισμό και περισσότερο στην ατμόσφαιρα: τιμώντας τις ρίζες του κτιρίου της δεκαετίας του ’70, διατηρώντας παράλληλα το σχέδιο σύγχρονο. Το ακατέργαστο σκυρόδεμα, ο γύψος και τα έντονα αλλά ελεγχόμενα χρώματα συνδυάζονται με αρθρωτά ράφια και πρακτικές DIY λύσεις. Κάθε παρέμβαση εξισορροπεί τη χωρική σαφήνεια με την προσωπική έκφραση.
Μια εσοχή τοίχου στο σαλόνι έγινε η τέλεια ευκαιρία για μια ενσωματωμένη βιβλιοθήκη και φυσικά εξελίχθηκε σε μια συμπαγή γωνιά γραφείου. Αντί να βλέπει σε έναν τοίχο, το γραφείο είναι τοποθετημένο προς τα έξω, διατηρώντας την οπτική σύνδεση με τον χώρο διαβίωσης και τα παράθυρα πέρα από αυτόν και διατηρεί τον χώρο εργασίας ενοποιημένο και όχι απομονωμένο. Ο συνδυασμός ανοιχτών και κλειστών στοιχείων επιτρέπει την έκθεση προσωπικών αντικειμένων, διατηρώντας παράλληλα τον χώρο οργανωμένο και χωρίς ακαταστασία. Πάνω, μια αναδιπλούμενη οθόνη προβολέα μετατρέπει την εσοχή σε μια γωνιά κινηματογράφου τη νύχτα. Ορισμένη από ξυλουργικές εργασίες και όχι από τοίχους, η γωνιά μελέτης γίνεται τόσο ένας παραγωγικός χώρος εργασίας όσο και ένα εντυπωσιακό αρχιτεκτονικό χαρακτηριστικό.
Στο μικρό μπάνιο, πολύχρωμα γυαλιστερά ριγέ πλακάκια εκτείνονται από το δάπεδο μέχρι την οροφή μέσα στο ντους και συνεχίζουν πίσω από τη λεκάνη, δημιουργώντας ένα έντονο κάθετο μοτίβο που τραβάει το βλέμμα προς τα πάνω. Το χρώμα ξεχειλίζει πέρα από το ίδιο το δωμάτιο, δίνοντας βάθος και ταυτότητα σε αυτό που διαφορετικά θα έμοιαζε με μια καθαρά λειτουργική γωνία.
