Φωτογραφίες: Ruth Maria Murphy / Living Inside
Το Dublin Bay ήταν για πολλούς αιώνες ένα επικίνδυνο λιμάνι για τους ναυτικούς, με τα ρηχά νερά του να αποδεικνύονται μια θανατηφόρα παγίδα. Εκκλησιαστικά καμπαναριά και φάροι ξεπήδησαν κατά μήκος της ακτής, που εξακολουθούν να στέκονται σήμερα ως οδυνηρές υπενθυμίσεις ενός σκληρού ναυτικού παρελθόντος. Σε αυτήν την ακτογραμμή, στο Σάτον, ένα παραθαλάσσιο μπανγκαλόου της δεκαετίας του 1940 αγκαλιάζει το επόμενο κεφάλαιό του. Η τρίτη γενιά της οικογένειάς τους που ζει εδώ, οι ιδιοκτήτες (μαζί με τα τρία παιδιά και τον σκύλο τους) μετακόμισαν σπίτι τους μετά από χρόνια στο εξωτερικό και, παρά την απόλυτα βιώσιμη κατάσταση, αποφάσισαν ότι ήταν καιρός για μια ανανέωση. Το όραμά τους ανατέθηκε στον Gareth Brennan των Brennan Furlong Architects και στην Caroline Flannery των Interiors by Caroline.
«Κάνουμε πολλή έρευνα για το πλαίσιο ενός χώρου, η οποία οδηγεί σε μια ιστορία που διαμορφώνει το σχέδιο καθώς εξελίσσεται» λέει ο Gareth. Η προέλευση της ιδέας για τον νέο φεγγίτη μπροστά από το κτίριο προήλθε από «παράκτιες κατασκευές και τις λειτουργίες τους» προσθέτει. «Κατά τη διάρκεια της ημέρας, το παράθυρό του επιτρέπει σε κάποιον να βλέπει τη θάλασσα, ενώ τη νύχτα λειτουργεί σχεδόν ως οδηγός». Αντανακλώντας την αρχιτεκτονική των κοντινών προβλήτων και των σκαλοπατιών, χρησιμοποιήθηκε σκυρόδεμα για την κατασκευή της επέκτασης στο ισόγειο, η οποία στεγάζει δύο υπνοδωμάτια και ένα μπάνιο. Η πρόκληση ήταν να δημιουργηθεί ένα πέρασμα μεταξύ των παλιών και των νεότερων τμημάτων του σπιτιού που δεν θα «έμοιαζε με διάδρομο ξενοδοχείου».
Εξασφαλίζοντας μια αίσθηση συνέχειας, το σκυρόδεμα εκτείνεται στον χώρο διαβίωσης, όπου η εντύπωσή του μαλακώνεται από γυαλί και ξύλο – υλικά που προτιμούν ο Gareth και η Caroline για την ικανότητά τους να δημιουργούν μια υποσυνείδητη αίσθηση ηρεμίας. «Όταν μπήκα, το σπίτι ήταν αρχιτεκτονικά σύγχρονο, και ο πελάτης ήθελε να εισαγάγω παιχνιδιάρικα στοιχεία διατηρώντας παράλληλα μέρος του αρχικού του χαρακτήρα» λέει η Caroline. Ένα περσικό χαλί, που θυμάται με αγάπη ο πελάτης από την παιδική του ηλικία, τοποθετήθηκε μπροστά από τη νέα γλυπτική σκάλα. «Μου αρέσει η αντιπαράθεση – ενώ το παράθυρο του κόλπου καμπυλώνει, η σκάλα βλέπει προς τα μέσα» συμπληρώνει ο Gareth.
Στον επάνω όροφο, ενώ τα χρώματα είναι ουδέτερα, τα έπιπλα έχουν πλούσια υφή. «Μπορείτε να φανταστείτε πώς είναι να νιώθετε όταν ο άνεμος ουρλιάζει και η θάλασσα είναι τρικυμιώδης, χτυπώντας τα παράθυρα» λέει η Caroline. «Είναι σαν ένα καθησυχαστικό καταφύγιο».
