Φωτογραφίες: Πάρις Ταβιτιάν / LIFO
Το διαμέρισμα της Κατερίνας Κασιμάτη στο Παγκράτι έχει αντικείμενα από κάθε γωνιά της γης: ένα χειροποίητο κομμάτι από το Ουζμπεκιστάν, ξυλόγλυπτα από τη Βραζιλία, λαϊκή τέχνη από την Κούβα και χάρτες για να ονειρεύεται τα επόμενα ταξίδια της.
Το πρώτο πράγμα που ξεχωρίζει κανείς μπαίνοντας στο διαμέρισμα είναι η πολύχρωμη, ριγέ κουζίνα με τις κομψές διάφανες Victoria Ghost καρέκλες της Kartell. Οι ζωηρές γραμμές δίνουν από την πρώτη στιγμή τον τόνο: εδώ το χρώμα έχει τον πρώτο λόγο. Κι όμως, παρά τις εικόνες, τα φυτά και τα μικρά ευρήματα από τα ταξίδια της, το διαμέρισμα δεν δείχνει φορτωμένο. Είναι το πατρικό της στην άκρη του Παγκρατίου, κοντά στον Υμηττό. Κάποτε ήταν μια μονοκατοικία με αυλή γεμάτη λεμονιές, ροδιές και γιασεμία. Εκεί έπαιζε μπάσκετ με τον αδελφό της και εκεί έμαθε να αγαπάς τα φυτά.
Το 2004 άρχισε να χτίζεται η πολυκατοικία και το 2006 μπήκε στο διάσημό της. Είκοσι χρόνια αργότερα, παραμένει το σταθερό της σημείο. Ίσως γι’ αυτό μοιάζει περισσότερο με ζωντανό οργανισμό. Αν και είναι κάτι λιγότερο από 120 τ.μ., μοιάζει μεγαλύτερο. «Δεν υπάρχουν πολλές αντίκες, ούτε αντικείμενα που επιλέγονται απλώς για να γεμίσουμε ένα ράφι. Ίσως βάλω ένα σκρίνιο της γιαγιάς μου που έχω στην αποθήκη, αλλά μου αρέσει αυτή η καθαρότητα που έχει το σπίτι».
Τα πράγματα που έχει βάλει, πάντως, έχουν σχεδόν όλα μια ιστορία, ίχνη διαδρομών και αναμνήσεων: ένα χειροποίητο κομμάτι από το Ουζμπεκιστάν, ένα φανάρι που ανακάλυψε υπόγειο στο Χαν ελ-Χαλίλι, ξυλόγλυπτα από τη Βραζιλία, και λαϊκή τέχνη από την Κούβα. «Δεν θέλω να μαζεύω για να μαζεύω. Θέλω να φέρνω μικρά αναμνηστικά». Κάπως έτσι, τα ταξίδια της έχουν αφήσει το αποτύπωμά τους στο διαμέρισμα. Στον ξενώνα, μια μεγάλη φωτογραφία από την Αβάνα καταλαμβάνει ολόκληρο τον τοίχο. Την έχει τραβήξει η ίδια και δείχνει έναν νεαρό τρομπετίστα να παίζει μουσική σε μια γειτονιά.
ΠΗΓΗ: LIFO