Φωτογραφίες: Never Too Small
Ένα απόγευμα στην Κουάλα Λουμπούρ, ο street artist Loo Lok Chern, περισσότερο γνωστός με το ψευδώνυμό Cloakwork, επιστρέφει σπίτι του μετά από έναν ανεμοστρόβιλο «ψεκασμού» σε όλη την Ευρώπη. Κατά τη διάρκεια ενός μήνα, ζωγράφισε τοιχογραφίες στο Βερολίνο, τη Βιέννη, το Παρίσι και το Ρότερνταμ, ενώ παράλληλα διαχειριζόταν τα deadlines από τη Μαλαισία. Παρά το jet lag, είναι ζωηρός και ζωηρός: όπως ακριβώς οι πολύχρωμοι χαρακτήρες που χορεύουν στους τοίχους και τους καμβάδες του.
Το σπίτι που μοιράζεται με τη σύντροφό του, Zoe – μια συνάδελφο εικονογράφο, σχεδιάστρια και καλλιτέχνη τατουάζ – είναι ένα χαρούμενο, γεμάτο χρώματα καταφύγιο. Μαζί, έχουν ανακαινίσει ένα τυπικό μαλαισιανό διαμέρισμα – «απλώς ένα ορθογώνιο» όπως λέει – σε έναν ζεστό, λειτουργικό χώρο διαβίωσης και εργασίας. Οι τοίχοι αφαιρέθηκαν για να ανοίξει η κουζίνα και το στούντιο, και οι λύσεις αποθήκευσης σχεδιάστηκαν για να ταιριάζουν στις δημιουργικές συνήθειες του ζευγαριού. «Η εσωτερική διακόσμηση είναι κι αυτή τέχνη» λέει. «Πρέπει να ξέρεις πώς να αποθηκεύεις τα πράγματα σωστά». Η ανοιχτή αποθήκευση που επέλεξαν σημαίνει ότι όλα είναι εκτεθειμένα, αλλά το αποτέλεσμα είναι επιμελημένο, όχι χαοτικό.
Το αγαπημένο του σημείο στο σπίτι είναι το στούντιο. Αν και ανοίγει στο σαλόνι, ένα περσικό χαλί στον χώρο του στούντιο σηματοδοτεί το όριο. Λευκά μεταλλικά ράφια πλαισιώνουν έναν τοίχο, διακοσμημένο με έντονα ιαπωνικά πακέτα σνακ, ρετρό αυτοκινητάκια και χαρακτήρες όπως ο Μπομπ ο Μάστορας, ο Μάριο, ο Woody από το Toy Story και ο Cloaky – η συλλεκτική φιγούρα του Chern. Ένας πίνακας ανακοινώσεων ξεχειλίζει από καρτ ποστάλ και φυλλάδια συναυλιών, και ένας χώρος είναι αφιερωμένος σε σπρέι σε κάθε δυνατό χρώμα.
Σε όλο το σπίτι τους υπάρχουν παιχνιδιάρικα, συναισθηματικά αντικείμενα: εκτυπώσεις τέχνης, βιβλία σχεδίασης, μπλοκ σχεδίασης και μια γιγάντια ροζ λαστιχένια πάπια που βρέθηκε σε μια υπαίθρια αγορά στο Παρίσι και τώρα βρίσκεται στο μπάνιο, έναν από τους λίγους λευκούς χώρους στο σπίτι. «Μας ελκύει το χρώμα» χαμογελάει. «Όχι οι μάρκες. Απλώς ό,τι μας κάνει ευτυχισμένους».
Αν και το σπίτι μοιάζει με καταφύγιο, τροφοδοτεί επίσης τη δημιουργική του ενέργεια. «Μερικές φορές, όταν είμαι κολλημένος ή αγχωμένος για μια ιδέα που δεν λειτουργεί, κάνω ένα διάλειμμα και κοιτάζω την τέχνη γύρω μου, ξεφυλλίζω περιοδικά όπως το Popeye από την Ιαπωνία ή παίζω με τις δύο γάτες μας. Βοηθάει!» Παραδόξως, δεν στρέφεται στη μουσική για κίνητρο ενώ εργάζεται. «Στην πραγματικότητα, ακούω lo-fi ως μια μορφή λευκού θορύβου για να αποφεύγω τους περισπασμούς, ή δεν ακούω τίποτα απολύτως.»