Η πλήρης ανακαίνιση ενός σπιτιού είναι από μόνη της μια δύσκολη υπόθεση, αλλά το να την αναλάβει κανείς ενώ μένει στην άλλη άκρη της χώρας, αποτελεί μια πρόκληση εντελώς διαφορετικού επιπέδου. Όταν ο Noah και η Lia Stone Waxman εντόπισαν αυτό το καλοδιατηρημένο σπίτι σε εξαιρετική τοποθεσία, κατάλαβαν ότι έπρεπε να αρπάξουν την ευκαιρία, παρόλο που εκείνη την περίοδο κατοικούσαν ακόμη στο Βερμόντ.
Αντί να είναι οι ίδιοι παρόντες, εμπιστεύτηκαν μια ομάδα ειδικών —τη Megan Downey, τη σχεδιάστρια Emily Lindberg και την ομάδα του γραφείου Lyon Architecture— για να αναλάβουν τη διαχείριση του έργου. Αν και ο Chris περιγράφει τη διαρρύθμιση ως «ιδιόρρυθμη», ίσως θα ήταν ακριβέστερο να χαρακτηριστεί άβολη ή ασύνδετη. Με ένα σύνολο δωματίων και μια δευτερεύουσα σκάλα που δημιουργούσε ακόμη πιο έντονο διαχωρισμό, το αρχικό ακίνητο στερούνταν τη ροή και την αίσθηση ανοιχτού χώρου που επιζητούσε η οικογένεια για το νέο, σύγχρονο σπίτι της.
Έτσι, ενόψει της εγκατάστασης της οικογένειας, οι σχεδιαστές και οι αρχιτέκτονες ανέλαβαν από κοινού την αποστολή να μετατρέψουν αυτό το συνονθύλευμα δωματίων σε ένα όμορφο οικογενειακό σπίτι. Από την αρχή, ο πελάτης είχε μια αρκετά σαφή εικόνα για το τι επιθυμούσε από τον χώρο. Για τον Chris, το ζητούμενο ήταν ξεκάθαρο: «Η δημιουργία μιας φωτεινής, ενιαίας και μοντέρνας κουζίνας, η οποία θα ενσωματώνει έναν χώρο κατάλληλο για τη συγκέντρωση όλης της οικογένειας».
«Η διαμόρφωση με διαφορετικά επίπεδα δαπέδου ήταν, αναμφίβολα, το πιο χαρακτηριστικό αρχιτεκτονικό στοιχείο του σπιτιού και γνωρίζαμε ότι έπρεπε να το διατηρήσουμε» εξηγεί ο Chris.
Ήταν μια διάταξη πολλαπλών επιπέδων την οποία ήξεραν ότι έπρεπε να αξιοποιήσουν, αντί να προσπαθήσουν να την κρύψουν. Ωστόσο, όπως λέει ο Chris: «Η πρόκληση ήταν να βρούμε έναν τρόπο ώστε τα διαφορετικά επίπεδα δαπέδου να δείχνουν σκόπιμα και εναρμονισμένα, και όχι σαν ένα άστοχο κατάλοιπο κάποιας προηγούμενης ανακαίνισης».
Οι ιδιοκτήτες επιθυμούσαν ο χώρος να αποπνέει μια αίσθηση ανοιχτότητας και φιλοξενίας, και ήταν διατεθειμένοι να γκρεμίσουν όσους τοίχους χρειαζόταν για να το επιτύχουν. Η ενοποίηση της κουζίνας με το σαλόνι αποτέλεσε ένα από τα σημαντικότερα βήματα για την επίτευξη αυτού του στόχου. Χρησιμοποιώντας το χαμηλότερο επίπεδο ως καθιστικό για την οικογένεια και το ανώτερο επίπεδο ως μια μεγάλη, ενιαία κουζίνα, έπρεπε να βρουν έναν τρόπο να δημιουργήσουν μια αίσθηση σύνδεσης μεταξύ αυτών των δύο ξεχωριστών επιπέδων, ώστε να συνθέτουν μια ενιαία κάτοψη.
Υιοθετώντας μια πιο δημιουργική προσέγγιση, η ομάδα αποφάσισε να επανεξετάσει τον τρόπο σύνδεσης, επιδιώκοντας ένα αποτέλεσμα που θα ξεπερνούσε την απλή μετάβαση μεταξύ δύο δωματίων. Αυτή η μεγάλη, ανοιχτή σύνδεση μεταξύ των δύο χώρων – με το ενσωματωμένο κάθισμα να αποτελεί κεντρικό σημείο – προσέφερε ακριβώς εκείνη την αίσθηση κοινωνικότητας και συλλογικότητας που επιζητούσε η οικογένεια για τον συγκεκριμένο χώρο.
