Φωτογραφία: SPELK.
«Μια όμορφη εικόνα δεν λέει τίποτα για το αν το άτομο που τη δημιούργησε είναι σε θέση να κάνει οτιδήποτε από αυτά» ξεκινά η Kelly Smith, ιδρύτρια και σχεδιάστρια της SPELK.
«Δραστηριοποιούμαστε στον χώρο της εσωτερικής διακόσμησης εδώ και περίπου δύο δεκαετίες – διάστημα αρκετό για να δούμε τον κλάδο να αλλάζει». Στις πιο παλιές εποχές, οι πελάτες προσέγγιζαν τους designers με mood boards φτιαγμένους από κομμένες σελίδες περιοδικών. Αργότερα, ήρθαν οι πίνακες από το Pinterest, που ήταν περίπου το ίδιο απλά σε ψηφιακή μορφή. Πλέον, αυτά έχουν αντικατασταθεί με ολοκληρωμένες ψηφιακές απεικονίσεις των χώρων τους, δημιουργημένες από τεχνητή νοημοσύνη (AI) με βάση μια φωτογραφία και ένα prompt.
Η ερώτηση είναι πάντα «Μπορείτε να το υλοποιήσετε αυτό; Η απάντηση, στις περισσότερες περιπτώσεις, είναι όχι. Ο συγκεκριμένος καναπές δεν μπορεί να αγοραστεί γιατί δεν υπάρχει, ενώ η διάταξη του χώρου δεν συμμορφώνεται με τους οικοδομικούς κανονισμούς. Η κατασκευή των επίπλων είναι ανέφικτη: τα πορτάκια δεν μπορούν να ανοίξουν στην πράξη και τα συρτάρια δεν έχουν χώρο για να συρθούν. Οι πελάτες αυτοί δεν έχουν πρόθεση να παρουσιάσουν κάτι φανταστικό στον διακοσμητή τους, απλώς επιλέγουν μια εικόνα που δείχνει ωραία. Το πρόβλημα είναι ότι, στις μέρες μας, αυτό που φαίνεται ωραίο δεν κατασκευάστηκε ούτε αγοράστηκε ποτέ» εξηγεί.
Εδώ βρίσκεται το «μέτωπο» της εισόδου της τεχνητής νοημοσύνης στον κλάδο της εσωτερικής διακόσμησης. Δεν πρόκειται για ρομπότ που σχεδιάζουν σπίτια αλλά για τη σταδιακή διάβρωση των ορίων ανάμεσα στην οπτική φαντασίωση και σε αυτό που μπορεί να επιτευχθεί στην πραγματικότητα. Πρόκειται για μια μεταβολή που επαναπροσδιορίζει τη ”διαδικασία σχεδιασμού” και, σε ορισμένες περιπτώσεις, παραπλανά τον κόσμο, κάνοντάς τον να πιστεύει ότι ένα ανύπαρκτο έργο είναι πραγματικό.
«Μέσα σε αυτό το διαρκώς μεταβαλλόμενο τοπίο, αναγκαστήκαμε να γίνουμε υπέρμαχοι του ημιτελούς και του ατελούς. Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά που προδίδουν την τεχνητή νοημοσύνη είναι μια ύποπτη τελειότητα. Φωτογραφίζουμε τα έργα ενώ βρίσκονται ακόμα σε φάση κατασκευής, ακριβώς επειδή οι εικόνες της τεχνητής νοημοσύνης τείνουν να παρουσιάζουν μόνο το ολοκληρωμένο τελικό αποτέλεσμα. Συμπεριλαμβάνουμε επίσης τους εαυτούς μας στις φωτογραφίες, καθώς ο ανθρώπινος εγκέφαλος έχει εξελιχθεί έτσι ώστε να εντοπίζει πιο εύκολα ένα ”λάθος” πρόσωπο παρά μια ”λάθος” καρέκλα. Έχουμε επίσης σταματήσει να τακτοποιούμε κάθε επιφάνεια για την τελική λήψη. Μια στοίβα αλληλογραφίας, ένα παλτό ριγμένο σε μια καρέκλα, ακόμα και μια κηλίδα σκόνης που παλαιότερα ίσως αφαιρούσαμε ψηφιακά από την τελική φωτογραφία».
Κάτι διαφορετικό ισχύει για τα γραφικά υπολογιστή (CGI), τα οποία απαιτούν από έναν καλλιτέχνη να δημιουργήσει χειροκίνητα ένα τρισδιάστατο μοντέλο και να προσθέσει με σχολαστικότητα υφές, αντανακλάσεις και σκιές. Πρόκειται για μια επίπονη διαδικασία που απαιτεί εξειδικευμένη δεξιοτεχνία και η οποία, αν εκτελεστεί σωστά, καθιστά το αποτέλεσμα εξαιρετικά δύσκολο να διακριθεί από μια πραγματική φωτογραφία.