Φωτογραφίες: Stephen Kent Johnson
Ο κομψός αχυρώνας δίπλα στην αγροικία 300 ετών της εστιάτορος Rose Bonura στο Κονέκτικατ μοιάζει να βρίσκεται εκεί εδώ και έναν αιώνα. Στην πραγματικότητα, όμως, μόλις πριν από τρία χρόνια ήταν ένα ετοιμόρροπο γκαράζ χωρίς θεμέλια, το είδος του κτίσματος που κανείς δεν θα λυπόταν αν κατεδαφιζόταν. «Ήταν παλιό, αλλά όχι ιστορικής σημασίας» λέει ο σχεδιαστής Ryan Lawson, ο οποίος ανέλαβε την ανακαίνιση. Έπειτα από μερικές συζητήσεις, κατέληξε να αποκτήσει μια ολόκληρη δεύτερη πτέρυγα για το σπίτι της, η οποία εναρμονίζεται τόσο απόλυτα με το αρχικό κτίσμα, ώστε πλέον μοιάζει με το «χαμένο μισό» της κατοικίας.
Η σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ Lawson και Bonura αποτυπώθηκε στη διαδικασία του σχεδιασμού. Εκείνη πρότεινε κάτι πρακτικό και ο Lawson το πήγαινε ένα βήμα παραπέρα. Εκείνη ζήτησε έναν χώρο για να προστατεύει τα φυτά της τον χειμώνα, κι εκείνος πρότεινε έναν ειδικά κατασκευασμένο αχυρώνα με σκελετό από δοκάρια και κολόνες.
Το έργο ήταν ακριβώς στα μέτρα του Lawson. Ο σχεδιαστής με έδρα τη Νέα Υόρκη, ο οποίος ίδρυσε το γραφείο του το 2005, έχει γίνει γνωστός για την ικανότητά του να συνδυάζει με αυτοπεποίθηση στοιχεία από διαφορετικές εποχές και ηπείρους στον ίδιο χώρο, δημιουργώντας ένα αποτέλεσμα που δείχνει αβίαστο και όχι επιτηδευμένο. Εκείνος και η Bonura είναι φίλοι εδώ και 18 χρόνια, και ο σχεδιαστής άντλησε έμπνευση από αυτή τη μακρόχρονη σχέση για τη διαμόρφωση του χώρου. Έχουν ταξιδέψει και μαγειρέψει μαζί, ενώ έχουν περιηγηθεί σε υπαίθριες αγορές και εκθέσεις αντικών πλάι-πλάι για τόσο μεγάλο διάστημα, ώστε ο Lawson μπορεί να προβλέψει τις επιθυμίες της Bonura. Για παράδειγμα, όταν ο εργολάβος πρότεινε να φωτιστεί περισσότερο ο χώρος με ένα επιπλέον παράθυρο, ο Lawson κατεύθυνε την Bonura προς ένα παλιό βιτρό. Γνωρίζει ότι εκείνη αναζητά το απαλό, ήρεμο φως στο σπίτι της μετά από μια μέρα εργασίας στο φωτεινό εστιατόριό της, το «Rosie», στο New Canaan του Κονέκτικατ. Και η Bonura χαρακτηρίζει το αποτέλεσμα «τέλεια απόφαση».
Η Bonura παρομοιάζει τη διαμονή εδώ με μια βόλτα σε μουσείο. Η συνεργασία της με τον Lawson, όπως επισημαίνει, τη δίδαξε να αποδέχεται το απρόσμενο και, πάνω απ’ όλα, να αφήνει έναν χώρο να αποπνέει «έντονη περιέργεια και μια δόση μαγικής σκέψης».
