Φωτογραφίες: Enric Badrinas
Όταν οι συνιδρυτές του Archive For Space, Arabella Maza και Stephen Maginn, ανέλαβαν την ανακαίνιση ενός διαμερίσματος στη Μαδρίτη, αντιμετώπισαν μια αξιοσημείωτη πρόκληση: να μετατρέψουν έναν χώρο που αποτελούνταν από μικρά, ασύνδετα δωμάτια και λίγο φυσικό φως σε μια διαδοχική διαμόρφωση που ανταποκρινόταν στον ρευστό τρόπο ζωής των ιδιοκτητών. Το ακίνητο των 80 τετραγωνικών μέτρων βρισκόταν μέσα σε ένα κτήριο του 1900 και, κατά την παράδοση μεγάλου μέρους της οικιστικής αρχιτεκτονικής του 20ού αιώνα της ισπανικής πρωτεύουσας, η διαρρύθμισή του ήταν στενή και έντονα διαμερισματοποιημένη, αντανακλώντας μια προσέγγιση τμηματοποιημένης οικειότητας.
«Αυτά τα διαμερίσματα σχεδιάστηκαν πολύ διαφορετικά από τα σπίτια στα οποία ζούμε σήμερα» εξηγούν οι σχεδιαστές. «Αποτελούνταν από δωμάτια με καλές αναλογίες αντί για ανοιχτούς χώρους. Οι κουζίνες ήταν συχνά αρκετά μικρές και περιλάμβαναν ένα ντουλάπι χτισμένο κάτω από τα ξύλινα παράθυρα, με ένα αεριζόμενο πλέγμα που άνοιγε στην εσωτερική βεράντα για να διατηρεί τα τρόφιμα δροσερά πριν από την ψύξη».
Η ευελιξία ήταν μία από τις λέξεις-κλειδιά της ανακαίνισης. Οι ιδιοκτήτες του διαμερίσματος, ένα δημιουργικό ζευγάρι, επιθυμούσαν έναν χώρο που θα μπορούσε εύκολα να ανταποκριθεί στις μεταβαλλόμενες ανάγκες, λειτουργώντας ως χώρος για να ζουν, να εργάζονται και να φιλοξενούν φίλους. Έτσι, η κάτοψη που προέκυψε περιλάμβανε δύο υπνοδωμάτια – το ένα από τα οποία προσφέρει ευελιξία ως γραφείο, δωμάτιο επισκεπτών ή παιδικό δωμάτιο – με δύο ensuite μπάνια, μια κουζίνα με κινητό island και ένα καθιστικό.
«Δεν χρειάζεται κάθε χώρος να είναι ίδιος. Αυτό που έχει σημασία για εμάς είναι η αλληλουχία μεταξύ των δωματίων, η ακολουθία της μετάβασης από το ένα στο άλλο, επειδή η αντίθεση είναι αυτή που κάνει τη δουλειά: η φωτεινότητα διαβάζεται ως φωτεινή μόνο δίπλα σε κάτι πιο σκούρο» λένε οι συνιδρυτές του Archive for Space. Για να διασφαλιστεί η συνοχή, μια αίσθηση επανάληψης συνδέει τους χώρους σε όλο το διαμέρισμα. Οι σχεδιαστές έπαιξαν με το χρώμα, καταλήγοντας σε απαλό κίτρινο για τοίχους και οροφές και μιμούμενοι το ισπανικό φως του ήλιου σε όλο το διαμέρισμα.
Οι υφές ξεκινούν με τη μορφή κουρτινών από λινό ύφασμα δίπλα στα παράθυρα των μπαλκονιών και εξελίσσονται σε καλύμματα καλοριφέρ, κουρτίνες παραθύρων ή υφασμάτινα διαχωριστικά που χωρίζουν το υπνοδωμάτιο και το en-suite μπάνιο. Εν τω μεταξύ, πιο σκούρες πινελιές εμφανίζονται ως μαύρα πλακάκια στο μπάνιο ή στην μαύρη βαμμένη οροφή της κουζίνας.
Η αντίθεση υλικών είναι μια άλλη από τις βασικές αρχές του έργου. Αυτό αποκαλύφθηκε οργανικά στους σχεδιαστές, όταν είδαν τα αρχικά πλακάκια τερακότα του διαμερίσματος, τα οποία ήταν θαμμένα κάτω από προηγούμενες παρεμβάσεις. «Αυτή ήταν μια από εκείνες τις στιγμές που το κτήριο σου λέει τι θέλει να είναι» μοιράζεται το δίδυμο για την αποκάλυψή τους. Τα αποκατέστησαν και καθιερώθηκε μια κατευθυντήρια αρχή του συνδυασμού παλιού και νέου.
