Φωτογραφίες: Sam Frost
Δεν είναι μυστικό ότι η κατασκευή ενός σπιτιού από το μηδέν απαιτεί χρόνια προσχεδιασμού. Έτσι, όταν ο Jesse Carrier και η Mara Miller, οι ιδρυτές της εταιρείας εσωτερικής διακόσμησης Carrier and Company, άρχισαν να εργάζονται σε ένα σπίτι στο Martha’s Vineyard που βρισκόταν ακόμα στο στάδιο του… «άδειου οικοπέδου», παρήγγειλαν έναν φούρνο L’Atelier Paris. Κάθε σειρά είναι κατά παραγγελία, κατασκευασμένη σύμφωνα με τις προδιαγραφές του ιδιοκτήτη και μπορεί να χρειαστούν χρόνια για να ολοκληρωθεί. Δεδομένου ότι αυτό που παρήγγειλαν ήταν αρκετά μεγάλο, η κουζίνα θα έπρεπε να συναρμολογηθεί γύρω από αυτόν. Στη συνέχεια ήρθε πανδημία, επιβραδύνοντας την ήδη μακρά διαδικασία κατασκευής. Ο φούρνος έφτασε αρκετά χρόνια μετά την παραγγελία του, αλλά το σπίτι ήθελε ακόμα χρόνια πριν ολοκληρωθεί.
Από την αρχή, τα σχέδια για το σπίτι καθοδηγούνταν από μια αφήγηση. Ο ιδιοκτήτης φανταζόταν το σπίτι ως μια παλαιότερη κατασκευή – ίσως έναν αχυρώνα από ξύλο και πέτρα – και μια νεότερη, πιο μοντέρνα πτέρυγα που υποθετικά είχε προστεθεί αργότερα. Το σαλόνι, η κουζίνα, η τραπεζαρία και ένας χώρος παιχνιδιών για την οικογένεια θα βρίσκονταν όλα στο «παλιό» μέρος του σπιτιού, ενώ η νέα πτέρυγα θα φιλοξενούσε υπνοδωμάτια.
Αυτή η αφήγηση παρείχε ένα όραμα για το σπίτι. Η ομάδα επέλεξε διαφορετικά δάπεδα για τα δύο μέρη του σπιτιού, για παράδειγμα, και πρόσθεσε διακριτικές παραλλαγές σε πράγματα όπως ντουλάπια, φινιρίσματα τοίχων, πλακάκια και μεταλλικά εξαρτήματα.
Το μόνο αίτημα που έβαλε σχεδόν όλους στην ομάδα σχεδιασμού σε σκέψεις ήταν για μια υπόγεια τραπεζαρία. Οι ιδιοκτήτες σπιτιών είχαν το όραμα να φιλοξενήσουν μεγάλες οικογένειες για την Ημέρα των Ευχαριστιών και τους πιο κρύους μήνες, όταν το υπαίθριο κιόσκι τους θα ήταν πολύ εκτεθειμένο. Ήθελαν να μιμηθούν ένα ορεινό σπίτι που είχαν επισκεφτεί κάποτε στη Γαλλία, το οποίο είχε μια τραπεζαρία σαν κελάρι, φωτισμένη μόνο από κεριά. Στην αφήγηση του σπιτιού, αυτό το δωμάτιο ήταν μέρος της «παλιάς» κατασκευής. «Είναι κάπως Λας Βέγκας, αλλά με την καλή έννοια» λέει ο Carrier. «Απλώς χάνεις την αίσθηση του χρόνου. Τα δείπνα μπορούν να διαρκέσουν για πάντα, και νομίζω ότι αυτή ήταν η πρόθεση».
