Φωτογραφίες: Magnus Berger Nordstrand
«Όταν είδα το σπίτι, ρώτησα, “Τι αγοράσατε;”», λέει η διακοσμήτρια εσωτερικών χώρων Astrid Kvistad για την αρχική της αντίδραση μόλις είδε το σπίτι της δεκαετίας του 1950 που αγόρασαν οι πελάτες της. Ο χώρος ήταν χαμηλοτάβανος, σκοτεινός και πολύ αδέξια διαρρυθμισμένος.
Αλλά η απόφαση ήταν συνειδητή. Το σπίτι, που βρισκόταν μέσα σε έναν οπωρώνα, είχε πουληθεί από ένα ηλικιωμένο ζευγάρι στη νεαρή τετραμελή οικογένεια και οι προηγούμενοι ιδιοκτήτες ήθελαν το ακίνητο να μην διαλυθεί ή να αναπτυχθεί υπερβολικά, ελπίζοντας αντ’ αυτού ότι θα συνέχιζε να λειτουργεί ως ένα σύγχρονο οικογενειακό σπίτι, αξιοποιώντας στο έπακρο τον γενναιόδωρο κήπο του.
Στο εσωτερικό, ωστόσο, το σπίτι δεν είχε αγγιχτεί από τότε που χτίστηκε – έτσι τα μικρά του δωμάτια και η διαρρύθμιση δεν ταίριαζαν πλέον στη σύγχρονη ζωή. «Πρώτα, μας ζητήθηκε να βοηθήσουμε με το χρώμα» εξηγεί η Astrid, μέλος του στούντιο σχεδιασμού Familien Kvistad, η οποία είχε συνεργαστεί προηγουμένως με τον πελάτη της στον επανασχεδιασμό του γραφείου του στο Όσλο. «Μετά είπε, “Θέλουμε να μετακινήσουμε την κουζίνα… και θα πρέπει να αλλάξουμε και τα μπάνια”. Απλώς γινόταν όλο και περισσότερο. Στο τέλος, αλλάξαμε κάθε κομμάτι του σπιτιού, εκτός από την καμινάδα, και όλα ανακαινίστηκαν από μέσα».
Σε όλο το σπίτι, η κατασκευαστική δεξιοτεχνία, το χρώμα και η υλικότητα ήταν αδιαπραγμάτευτα. «Τα υλικά υψηλής ποιότητας και τα έπιπλα κατά παραγγελία αποτελούν μια συνεπή, συνειδητή επιλογή για όλες τις πτυχές του σπιτιού». Η κουζίνα και ο πάγκος τραπεζαρίας κατασκευάστηκαν από την Hamran και τα κουφώματα των παραθύρων μειώθηκαν σε πιο λεπτά εξαρτήματα για να αφήνουν να μπαίνει όσο το δυνατόν περισσότερο φως.
Μια ειδικά σχεδιασμένη χρωματική παλέτα μεταμόρφωσε τους τοίχους και το τζάκι, το οποίο επανατοποθετήθηκε ως κεντρικό στοιχείο του ισογείου και καλύφθηκε με πλακάκια σε χρώμα κίτρινο. «Παρόλο που το τζάκι έχει καθαρές γραμμές και δίνει μια μοντέρνα αίσθηση, θέλαμε να έχει μια αίσθηση ιστορίας. Όταν αφαιρέσαμε τους τοίχους γύρω του και μεταφέραμε την κουζίνα, κατέληξε στη μέση του χώρου διαβίωσης και τώρα είναι το κεντρικό σημείο».
Αν μισοκλείνετε τα μάτια σας, το σπίτι της δεκαετίας του 1950 είναι ακόμα εκεί, με τα ξύλινα δάπεδα, τα γυαλισμένα πλακάκια και τις εναλλαγές χρωμάτων από δωμάτιο σε δωμάτιο. Αλλά με τις ευφάνταστες παρεμβάσεις της Astrid, δίνει την αίσθηση ότι είναι φτιαγμένο ειδικά για τον πιο σύγχρονο τρόπο που οι νέοι ιδιοκτήτες του θέλουν να κατοικήσουν σε αυτό το παραδοσιακό κτήριο.
