Φωτογραφίες: Carla Capdevila
Η τοιχοποιία εξηγεί σχεδόν τα πάντα για αυτό το σπίτι στη Mirasierra, μια από τις πιο περιζήτητες περιοχές στη βόρεια Μαδρίτη. Η αρχική τοιχοποιία, σκούρα και οριζόντια, χρονολογείται από το 1983, ενώ η νέα, τοποθετημένη κάθετα, σηματοδοτεί με ακρίβεια το σημείο όπου τελειώνει η παλιά κατασκευή και ξεκινά η προσθήκη που κατασκευάστηκε από το στούντιο 2A Área Arquitectura. Δεν υπήρξε ποτέ πρόθεση να συγκαλυφθεί η διαφορά: αυτή η συνύπαρξη μεταξύ παλιού και νέου είναι το κλειδί του έργου.
Η ιδιοκτήτρια αγόρασε το σπίτι το 2019 και το έργο ξεκίνησε εξ αποστάσεως, με οικονομικούς περιορισμούς και την πανδημία να υπαγορεύουν τον ρυθμό. Από την αρχική κατασκευή, διατήρησαν μόνο την εμφανή τοιχοποιία και την κάτοψη. Τα υπόλοιπα – διάταξη, προσόψεις, εγκαταστάσεις, φινιρίσματα – ξεκίνησαν από το μηδέν.
Το αρχικό σπίτι λειτουργούσε με διάταξη σε δύο επίπεδα γύρω από μια κεντρική, φυσικά φωτισμένη είσοδο. Οι κύριοι χώροι διαβίωσης – σαλόνι, υπνοδωμάτιο, κουζίνα και χώρος εξυπηρέτησης – καταλάμβαναν ένα μόνο επίπεδο. Το επάνω επίπεδο περιορίστηκε σε μικρά, κακώς φωτισμένα υπνοδωμάτια. Στο κάτω επίπεδο, το γκαράζ και αρκετά αχρησιμοποίητα δωμάτια οδηγούσαν σε έναν στεγασμένο εξωτερικό χώρο που επίσης δεν εκμεταλλεύτηκε την τοποθεσία του. Η ανακαίνιση διατήρησε αυτή τη διάταξη σε δύο επίπεδα, αλλά την αναδιανέμει σε ζώνες: τους κοινόχρηστους χώρους από κάτω και τους ιδιωτικούς χώρους από πάνω.
Εκμεταλλευόμενοι την κλίση του οικοπέδου, το επίπεδο του δρόμου στεγάζει τώρα το γκαράζ και έναν χώρο επισκεπτών με πρόσβαση σε έναν φωτεινό εξωτερικό χώρο. Το ισόγειο συγκεντρώνει όλους τους κύριους χώρους διαβίωσης: κουζίνα, σαλόνι, τραπεζαρία και γραφείο. Αυτό που παλαιότερα ήταν το υπόλοιπο επίπεδο του υπνοδωματίου έγινε ο χώρος των παιδιών, με δύο υπνοδωμάτια, ensuite μπάνια και ένα συνδετικό διάδρομο. Τέλος, προστέθηκε ένας εντελώς νέος όροφος, που περιλαμβάνει το κυρίως υπνοδωμάτιο, ένα ιδιωτικό καθιστικό και μια βεράντα στην αρχική στέγη, με θέα στα βόρεια βουνά.
Η κλίση, στο κομμάτι προς τον κήπο, επέτρεψε τη δημιουργία χώρων διπλού ύψους και ενδιάμεσων αυλών που φέρνουν φως σε περιοχές που προηγουμένως καλύπτονταν από τη σκιά. Οι παλιές στέγες μετατράπηκαν σε κεκλιμένες στέγες, βελτιώνοντας τη συνολική εμφάνιση όπως φαίνεται από τον δρόμο.
Το αποτέλεσμα είναι μια μονοκατοικία που επιδεικνύει με υπερηφάνεια την προέλευσή της από τη δεκαετία του 1980, καθιστώντας το τούβλο το αστέρι της παράστασης. Αυτό το ανακαινισμένο σπίτι διαθέτει μια πολλαπλή αίσθηση χώρου, με αποτέλεσμα μια πολύ πιο ρευστή διάταξη που μεγιστοποιεί το φυσικό φως και ενισχύει τη σύνδεση με το εξωτερικό. Όλα αυτά επιτυγχάνονται με μια απλή αισθητική που αποφεύγει τη δημιουργία διακρίσεων μεταξύ των περιοχών. Το διακοσμητικό στυλ είναι λιτό, ουδέτερο και συνεχές. «Ο στόχος δεν είναι να οριστεί κάθε ζώνη ή να δημιουργηθούν μοναδικά στοιχεία, αλλά μάλλον όλα να αποτελούν μέρος ενός ενιαίου και αρμονικού συνόλου» καταλήγουν οι αρχιτέκτονες.
