Φωτογραφίες: Πάρις Ταβιτιάν / LIFO
Στο διαμέρισμά του στον Κολωνό ο Chris Mew έχει φτιάξει το δικό του καλλιτεχνικό σύμπαν, όπου τα μπάνια κλέβουν τις εντυπώσεις. Γυρίζοντας στα 420 τ.μ. του ξεχνάς ότι βρίσκεσαι στο κέντρο της Αθήνας.
Δεν φανταζόμουν ότι θα ήταν δυνατό να συναντήσω ένα σπίτι από το μέλλον στον Κολωνό, σε μια ήσυχη πολυκατοικία με τυπική αθηναϊκή πρόσοψη. Πίσω από τη σιδερένια πόρτα, στο υπόγειο, με περιμένει ένας κόσμος απροσδόκητος, ένα σύγχρονο καλλιτεχνικό καταφύγιο. Εδώ μένει ο Άγγλος εικαστικός Chris Mew, που επέλεξε να ζήσει στον Κολωνό.
Εδώ είδε κάτι που οι περισσότεροι προσπερνούν: αυθεντικότητα, χώρο και την ελευθερία να δημιουργήσει. Το αποτέλεσμα είναι ένα σπίτι που παίζει με το μέσα και το έξω. Μια όαση ηρεμίας μέσα στην πολύβουη γειτονιά. Ένα διαμέρισμα που δεν χαρτογραφείται· θα μπορούσε να είναι στη Νέα Υόρκη ή στο Τόκιο. Έχω εντυπωσιαστεί σε τέτοιον βαθμό που δεν μιλάω καθόλου. Περιεργάζομαι με προσοχή τους χώρους, σαν να με έχει απορροφήσει το διαφορετικό. Είναι απορίας άξιο πώς ένα αδιάφορο υπόγειο το χειρίστηκε με τόση έμπνευση και έφτιαξε το δικό του καλλιτεχνικό σύμπαν.
Μεγάλοι ενιαίοι χώροι, λευκές επιφάνειες, εμφανείς σωληνώσεις, ψηφιδωτά δάπεδα και διακριτικά φωτιστικά δημιουργούν μια αισθητική που ακροβατεί ανάμεσα στον ιαπωνικό μινιμαλισμό και τη ’70s διακόσμηση. Δεν υπάρχει τίποτα περιττό, αλλά ούτε η αίσθηση του άδειου. Η βιβλιοθήκη με τα πολύχρωμα βιβλία ζεσταίνει τον χώρο. Τα πορτοκαλί φωτιστικά και τα ρετρό τραπεζάκια είναι αγορασμένα από flea market. Ο ακάλυπτος έχει μεταμορφωθεί σε έναν μικρό, σχεδόν ιδιωτικό κήπο με ψηλά δέντρα, πυκνή φύτευση και μια φουντωμένη λεμονιά. Από μέσα δεν βλέπεις σχεδόν καθόλου τις γύρω πολυκατοικίες – μόνο πράσινο. Ξεχνάς εύκολα ότι βρίσκεσαι στο κέντρο της Αθήνας.
Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο είναι οι κρεβατοκάμαρες και τα μπάνια, που μοιάζουν με διάφανα κουτιά φωτός. Η επιλογή αυτή δεν αφορά μόνο την αισθητική· επιτρέπει στο φυσικό φως να διαχέεται σε όλο τον χώρο, καταργώντας τα όρια και ακυρώνοντας την ιδιωτικότητα. Είναι μια λύση που θυμίζει σύγχρονες ευρωπαϊκές κατοικίες, όπου η έννοια του «δωματίου» επαναπροσδιορίζεται.
«Μα πώς βρήκες αυτό το σπίτι;» τον ρωτάω. Ήταν το τρίτο που είδε σε αυτή την περιοχή. Τα άλλα δύο ήταν απογοητευτικά. Όταν είδε όμως αυτόν τον απλωμένο σε 420 τετραγωνικά χώρο με τη μεγάλη αυλή του ακάλυπτου να δίνει όλο αυτό το γλυκό φως, είπε «το θέλω» χωρίς να σκεφτεί όλα τα υπόλοιπα. Και τα υπόλοιπα ήταν αρκετά, λέει γελώντας.
Άραγε χρειάστηκε πολλή δουλειά για να πάρει αυτήν τη μορφή; Μου λέει ότι η ανακαίνιση έγινε σταδιακά. Το καθοριστικό σουλούπωμα το έκανε η αρχιτέκτονας Θεοδώρα Καρακάση, που δούλεψε πάνω στην ιδέα του με αφοσίωση και επέβλεψε το πρότζεκτ, καθώς ήταν η περίοδος του Covid και εκείνος είχε κολλήσει στο Λονδίνο.
Τον ρωτάω για το εξαιρετικό μπάνιο του, που όμοιό του δεν έχω ξαναδεί, και για το υπνοδωμάτιο που μοιάζει να είναι φτιαγμένο από το ίδιο πλακάκι με το μπάνιο. «Σχεδίασα το μπάνιο με την ιδέα να δημιουργήσω ένα αυστηρό γεωμετρικό σύνολο σαν γλυπτό μέσα στον χώρο. Πρόσφατα, καθώς σκεφτόμουν τι είδους κρεβάτι να κατασκευάσω, μου φάνηκε ωραίο το κρεβάτι να συνομιλεί αισθητικά με το μπάνιο, μια και το ένα είναι πλάι στο άλλο. Καθώς κατασκεύαζα στο στούντιο το κρεβάτι, ήθελα να εντάξω τα επιμέρους στοιχεία του μπάνιου. Σαν το ίδιο το μπάνιο να βρίσκει διαφορετικούς προσανατολισμούς, άλλες γλυπτικές μορφές». Μου λέει να αγγίξω το ξύλο στο κρεβάτι που μοιάζει με πλακάκι μπάνιου και εντυπωσιάζομαι πραγματικά γιατί οπτικά δεν μπορείς να καταλάβεις τη διαφορά.
Το μισό σπίτι λειτουργεί ως στούντιο, οπότε στον ίδιο χώρο όπου ζει και αναπνέει κατασκεύασε με τα χέρια του αυτά τα τόσο μοναδικά έπιπλα. Τον ρωτάω αν τον ενδιαφέρει να ασχοληθεί με το interior. «Θα σου δώσω τώρα παραγγελία», αστειεύομαι. «Όχι, όχι», λέει κατηγορηματικά και με χαμόγελο. Όλο του το μεράκι το έβαλε εδώ. Αυτό του αρκεί. Δεν τον ενδιαφέρει να σχεδιάζει έπιπλα. Τον καφέ καναπέ, ωστόσο, τον σχεδίασε ο ίδιος με ξύλο της επιλογής του. Σχεδίασε και έφτιαξε ο ίδιος και το τραπέζι της τραπεζαρίας και τη φουτουριστική κουζίνα που είναι σε ένα απαλό κίτρινο χρώμα. «Γιατί είναι κίτρινη αυτή η κουζίνα;» «Γιατί έτσι προέκυψε – δεν υπάρχει μελέτη. Τα περισσότερα έγιναν πειραματικά. Ό,τι λειτουργούσε, το κρατούσα» λέει.
ΠΗΓΗ: LIFO
