Φωτογραφίες: Milo Brown
Η διακοσμήτρια εσωτερικών χώρων Lonika Chande είναι γνωστή για την αγάπη της για τα χρώματα που παραπέμπουν σε πολύτιμους λίθους. Έχει μιλήσει στο παρελθόν για το πώς συνδυάζει το πορφυρό με το τιρκουάζ, το μουσταρδί με το έντονο πράσινο, και όλα αυτά ενώ παράλληλα καταφέρνει να κάνει τα σχέδιά της να φαίνονται μελετημένα και επιμελημένα. Παρ’ όλα αυτά, κατάφερε να ξεπεράσει τον εαυτό της σε αυτό το μοντέρνο σπίτι στο Τσέλσι, στο δυτικό Λονδίνο, όπου τα βασικά χρώματα εκτείνονται σε όλη την ξυλουργική και οι γαλάζιες κουρτίνες κρέμονται πίσω από μια κόκκινη καρέκλα.
«Δεν χρησιμοποιήσαμε πολύ χρώμα στους τοίχους, οι οποίοι αφέθηκαν ως επί το πλείστον ανοιχτόχρωμοι και φωτεινοί, δημιουργώντας ένα πιο χαλαρωτικό σκηνικό» λέει «και κανένα χρώμα δεν εμφανίζεται ποτέ μόνο μία φορά. Βεβαιωθήκαμε ότι το σπίτι στο σύνολό του έδινε μια αίσθηση συνοχής επαναχρησιμοποιώντας ένα μπλε που μπορεί να βρίσκεται σε ένα έργο τέχνης σε έναν χώρο και ως ταπετσαρία για ένα μαξιλάρι σε έναν άλλο». Το συνολικό αποτέλεσμα, λέει, είναι ένα «ανεβαστικό σπίτι με πολλή ενέργεια».
Στην πραγματικότητα, όλες οι αποχρώσεις που μπορείτε να δείτε εδώ μπορούν να εντοπιστούν σε ένα σημείο εκκίνησης: το έργο τέχνης του Sean Pressley τώρα κρέμεται στο επίσημο σαλόνι, ενός άνδρα που του κόβεται η γενειάδα σε μια καρέκλα κουρείου. «Είχε τόσα πολλά φανταστικά χρώματα» εξηγεί η Lonika αναφερόμενη στο φωτεινό κόκκινο φόρεμα, το μουσταρδί φόντο και τα παντελόνια σε μπλε και πράσινο. «Συνεχώς επιστρέφαμε σε αυτό και επαναχρησιμοποιούσαμε αυτούς τους τόνους με διαφορετικούς τρόπους σε όλο το σπίτι».
Το σπίτι της δεκαετίας του 1960 είχε πολύ λίγες αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες «αλλά ήταν πολύ ανοιχτό, με πολλούς φεγγίτες, οπότε όλο αυτό το φως μάς έδωσε την ευκαιρία να ενσωματώσουμε πολλά σχέδια χωρίς να φαίνονται υπερβολικά». Οι πελάτες της είναι μια πολυγενεακή οικογένεια, με τους ιδιοκτήτες να καταλαμβάνουν ολόκληρο τον τελευταίο όροφο – όπου η Lonika έχει εγκαταστήσει ένα μπαρ και γωνιά καφέ «ώστε να μπορούν να μένουν εκεί πάνω και να ξεφεύγουν όταν χρειάζεται» – μια γιαγιά που έχει τον δικό της χώρο στον πρώτο όροφο και δύο μικρά αγόρια που αποκτούν ένα παιδότοπο που εφάπτεται της τραπεζαρίας. «Η ιδιοκτήτρια ήθελε να μπορεί να βλέπει τα αγόρια να παίζουν από την κουζίνα» λέει η Lonika. «Έτσι, ενσωματώσαμε ξυλουργικές κατασκευές στo playroom των παιδιών, αλλά τις διατηρήσαμε ως επί το πλείστον με ξύλινο φινίρισμα, ώστε η περιοχή να είναι τακτοποιημένη και ήρεμη και, μόλις μεγαλώσουν τα παιδιά, να μην μοιάζει πλέον με παιδικό δωμάτιο».
Κατά κάποιο τρόπο, το σπίτι, με τα μυριάδες χρώματα και τις τόσες πολλές επιμελημένες γωνιές, μοιάζει επίσης λίγο με μια παιδική χαρά για τους ενήλικες – μια περιοχή όπου η φαντασία αφοσιώνεται και η δημιουργικότητα ενισχύεται. «Μου αρέσει που υπάρχουν πάντα πολλές λεπτομέρειες που αξίζει να προσέξεις, να τραβήξουν την προσοχή σου και να σε εμπνεύσουν» συμπληρώνει η Lonika.
