Φωτογραφίες: Damien de Medeiros
Όταν ένας νεαρός συλλέκτης αποφάσισε να χτίσει το σπίτι του στο Παρίσι, επικοινώνησε με την Γαλλοϊσραηλινή αρχιτέκτονα εσωτερικών χώρων και σχεδιάστρια Emmanuelle Simon. Είχε ανακαλύψει το έργο της ξεφυλλίζοντας ένα περιοδικό και τον τράβηξε η διακριτική και σχολαστική της προσέγγιση στη σύγχρονη πολυτέλεια. Το brief ήταν απλό: Να δημιουργήσει ένα μέρος όπου θα μπορούσε να φιλοξενήσει εύκολα, αλλά τίποτα πολύ μεγάλο, ώστε να λειτουργήσει και αν ήταν μόνος του. Ήθελε επίσης να επιτρέψει στο φυσικό φως να εισέλθει σε όλους τους ορόφους και να αξιοποιήσει στο έπακρο τον μεγάλο, πολυτελή κήπο που περιβάλλει το επιθυμητό ακίνητο στο 16ο διαμέρισμα.
Η τετραώροφη κατασκευή χρονολογείται από τον 19ο αιώνα και όλα αναθεωρήθηκαν πλήρως, εκτός από την πρόσοψη, η οποία ανακαινίστηκε αλλά δεν τροποποιήθηκε. Η πρώτη δουλειά της Simon ήταν να σχεδιάσει μια μνημειώδη σκάλα που συνδέει όλους τους ορόφους με έναν λεπτό τρόπο. Το κεντρικό κομμάτι που μοιάζει με κορδέλα είναι ένα γλυπτό αριστούργημα και χρησιμεύει ως ο συνδετικός ιστός του σπιτιού, ορίζοντας και αρθρώνοντας κάθε όροφο. (Προηγουμένως, η σκάλα ήταν κρυμμένη στο πίσω μέρος.)
Η κύρια είσοδος βρίσκεται στο ισόγειο και ανοίγει σε ένα άνετο σαλόνι που διαθέτει δύο καναπέδες τοποθετημένους σε αντίθετες πλευρές ενός τραπεζιού. Μια χειροποίητη βιβλιοθήκη από δρυ κοσμεί μια γωνιακή βάση κοντά στις τρεις πόρτες με γυάλινη επένδυση που ανοίγουν στον παρακείμενο κήπο. Για να διατηρηθεί το σπίτι ανοιχτό και απαλό, τα δωμάτια δεν χωρίζονται από τοίχους, αλλά από μια διαδοχή ορθογώνιων πέτρινων καμάρων, από την ίδια πέτρα με τα δάπεδα. Έναν όροφο πιο πάνω βρίσκεται η κύρια σουίτα, με μπάνιο, γκαρνταρόμπα και μια γοητευτική, εντελώς απομονωμένη βεράντα. Μοιάζει με δεντρόσπιτο, περιτριγυρισμένο από πράσινο. Στο υπόγειο, υπάρχει ένας κινηματογράφος, με ενσωματωμένο μίνι μπαρ. Το γκαράζ συνδέεται με το σπίτι στο επίπεδο του κήπου.
Η μεγαλύτερη πρόκληση για τον Simon ήταν να δημιουργήσει ευκαιρίες για να εισέλθει φυσικό φως σε όλους τους ορόφους. «Ήταν ένας μακρύς χώρος με όχι τόσο ψηλά ταβάνια» σημειώνει η Simon. Ποικίλαγε τα ύψη των οροφών σε όλο το σπίτι, κάτι που, όπως λέει, δίνει «την εντύπωση ενός μεγαλύτερου χώρου». Αυτή η ποικιλία λέει η Simon, «είναι το αστέρι του έργου».
