Φωτογραφίες: Πάρις Ταβιτιάν / LIFO
Το σπίτι του Μιχάλη Κοτζαμπαλτίρη ήταν παλιά αποθήκη, ένα υποδηματοποιείο που μετέτρεψε σε σπίτι. Έβαλε ένα φωτιστικό από το Εvangelion Studio και ένα έργο της εικαστικού φίλης του Βάγγως Καρβουλάκη, μια εντυπωσιακή κούνια, στην κρεβατοκάμαρα, και «καθάρισε», όπως μου είπε χαρακτηριστικά, «ούτε διακοσμητές, ούτε πονοκέφαλος, ούτε τίποτα. Όλα έγιναν στο τσακ-μπαμ».
«Πώς είναι να ζεις σε πενήντα τετραγωνικά;» τον ρωτάω. «Θαυμάσια», απαντά. Νιώθει ελευθερία και άνεση. «Τεντώνω το χέρι και πιάνω ό,τι θέλω», λέει με χιούμορ, κάνει ένα «έτσι» και μου δίνει στο χέρι το τηλεκοντρόλ.
Μου εξηγεί ότι δεν επέλεξε αυτό το σπίτι επειδή δεν μπορούσε να έχει μεγαλύτερο αλλά γιατί κατάλαβε πόσο μεγάλη ελευθερία νιώθεις όταν έχεις την αίσθηση ότι ζεις στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου. «Αυτό το διάστημα βρίσκω ωραία αυτή την ξενοδοχειακή φάση, στο μέλλον θα δούμε τι θα γίνει. Άλλωστε, όλα προσωρινά είναι», μου λέει με φιλοσοφική διάθεση.
Το σπίτι του είναι πραγματικά ευχάριστο, και δείχνει μεγαλύτερο ‒ με το μάτι το υπολόγιζα ογδόντα τετραγωνικά. Το αποκαλεί «εργένικη φωλιά». Μου εξηγεί ότι μετά το διαζύγιό του ήθελε κάτι «μανιτζέβελο», να το φέρνει βόλτα, και βρήκε αυτήν εδώ τη συνθήκη.
Τα φωτιστικά είναι vintage, τα πήρε από το Μοναστηράκι. Tου αρέσει να χαζεύει και να διαλέγει παλιά αντικείμενα, αλλά στο σπίτι σκόπιμα δεν έβαλε πολλά πράγματα, για να του δώσει μια ανάσα.
Ο Πικάσο στην κουζίνα είναι από το μουσείο στη Βαρκελώνη, οι αφίσες Bauhaus απ’ το Παρίσι: «Μ’ αρέσουν τα αντικείμενα από τα ταξίδια γιατί τώρα στην κουζίνα δεν έχω απλώς τον Πικάσο αλλά και την ανάμνηση του ταξιδιού. Άσε που μπορώ να λέω “έχω έναν Πικάσο, έλα να σ’ τον δείξω”. Η αφίσα είναι λεπτομέρεια». και κλείνει το μάτι.
«Και σε φτάνουν τα πενήντα τετραγωνικά;», ρωτάω. «Ναι, αναπνέω καλύτερα απ’ ό,τι στα διακόσια. Την ελευθερία δεν τη δίνουν τετραγωνικά αλλά το να κάνεις ό,τι θέλεις, ό,τι ώρα θέλεις. Το να βάζεις, φέρ’ ειπείν, τη μουσική που αγαπάς, να βλέπεις ταινίες ακόμα και όλο το βράδυ, χωρίς να ενοχλεί η ένταση. Η εργένικη ζωή έχει κι αυτή τις χάρες της, και κυρίως σε βοηθάει να αυτοπροσδιοριστείς. Ο Πασκάλ έλεγε πως όλη η δυστυχία του ανθρώπου προέρχεται από το ότι δεν μπορεί να μείνει μόνος σε ένα δωμάτιο» ‒ συμφωνώ.
Μου λέει ότι σε αυτό το σπίτι, περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο, έχει βρει τον εαυτό του. «Δεν είναι μόνο το σπίτι αλλά και η δουλειά που κάνει ο καθένας με τον εαυτό του. Νομίζω ότι με βοηθάει και αυτή η τάξη, το ότι δεν έχω τίποτα το περιττό».
ΠΗΓΗ: LIFO