Φωτογραφία: Tom Ferguson
Εμπνευσμένος από σκίτσα του σπιτιού Edith Farnsworth του Ludwig Mies van der Rohe, ο Philip Johnson σχεδίασε το «Γυάλινο Σπίτι» για τον εαυτό του ως μια απόδραση από την πόλη της Νέας Υόρκης. Χτισμένο σε μια επίπεδη καταπράσινη έκταση με θέα σε μια λίμνη, στο δάσος και αποτελούμενο κυρίως από χάλυβα και γυαλί, γρήγορα έγινε ένα σύμβολο, φημισμένο για την ορθολογική του μορφή, την πρωτοποριακή χρήση του γυαλιού και τη σύνδεσή του με το τοπίο.
Ο χώρος, ωστόσο, περιλαμβάνει κάτι περισσότερο από το εμβληματικό σπίτι. Σε όλη την έκταση, έξι μεγάλες κατασκευές που σχεδίασε ο Johnson – συμπεριλαμβανομένου του Brick House, γκαλερί, βιβλιοθήκης κ.ά. – σχηματίζουν μια πολυεπίπεδη αρχιτεκτονική κληρονομιά. Αυτές οι κατασκευές όχι μόνο εξερευνούν ποικίλες αρχιτεκτονικές εκφράσεις, αλλά αντανακλούν και τις εξελισσόμενες αισθητικές και πνευματικές περιέργειες μιας από τις πιο επιδραστικές προσωπικότητες του μοντερνισμού.
Αν και τα δύο κτίρια σχεδιάστηκαν παράλληλα, είναι, από πολλές απόψεις, το ένα το αντίθετο του άλλου. Το Brick House είναι ερμητικό και στιβαρό, το Γυάλινο είναι διαφανές και ελαφρύ.
Το αποτέλεσμα δεν είναι μόνο οπτικό, αλλά και συναισθηματικό – προκαλώντας σκέψεις σχετικά με τη διαφάνεια, την παρουσία και τις τελετουργίες της οικιακής ζωής. Είναι ένα σκηνικό που εξακολουθεί να αντηχεί σε αρχιτέκτονες, σχεδιαστές και επισκέπτες, προσκαλώντας τους να φανταστούν πώς τα δομημένα περιβάλλοντα διαμορφώνουν τον τρόπο που ζούμε και πώς ο στοχαστικός σχεδιασμός μπορεί να προκαλέσει διαρκή ενδοσκόπηση.