Φωτογραφίες: Dean Hearne
«Συνήθιζα να περνάω από δίπλα του τα βράδια» θυμάται η διακοσμήτρια εσωτερικών χώρων Clare Gaskin, «προσπαθώντας να το δω από κάθε γωνία, σε κάθε φως, φανταζόμενη τι θα μπορούσε να είναι». Η Clare και η οικογένειά της ζούσαν στην πιο κάτω γωνία εκείνη την εποχή, και το εν λόγω σπίτι είχε βγει στην αγορά. Μόλις κανόνισε μια επίσκεψη, συνειδητοποίησε ότι το ημι-ανεξάρτητο εδουαρδιανό σπίτι στο νοτιοδυτικό Λονδίνο, ήταν… με το ζόρι κατοικήσιμο. Χωρισμένο σε δύο διαμερίσματα και πέντε κρεβατοκάμαρες, τα δωμάτιά του είχαν χάσει τον χαρακτήρα του.
Ο τελευταίος όροφος ήταν εγκαταλελειμμένος, με μαυρισμένους τοίχους και μια τρύπα στο ταβάνι. Ωστόσο, κάτω από τα σημάδια της εγκατάλειψης, η designer είδε τις αναλογίες, τα ψηλά ταβάνια, τα ψηλά παράθυρα και, πάνω απ’ όλα, τις δυνατότητες.
Ο σύζυγός της, Will, συνιδρυτής της επιχείρησης επίπλων Rehaus, ήταν εξίσου πρόθυμος και μαζί προσέλαβαν τους αρχιτέκτονες Daykin Marshall Studio. Ήθελαν ένα σπίτι που θα αναγνώριζε το παρελθόν του αλλά θα αγκάλιαζε το καινούργιο. Ο χαλκός, ήδη πατιναρισμένος από το φως του ήλιου και τη βροχή δίνει μια αίσθηση ζωής.
Αποκαλεί το μπροστινό καθιστικό, με βόρειο προσανατολισμό και σκόπιμα άνετο ”η φωλιά”. Εδώ, η Clare έγερνε στη σκιά, με ένα σκούρο δάπεδο από φελλό και ενσωματωμένα καθίσματα από κοτλέ που κρύβουν οικογενειακά άλμπουμ φωτογραφιών και επιτραπέζια παιχνίδια.
Η ίδια προσέγγιση καθοδηγεί τα υλικά σε όλη την έκταση. Δάπεδα από φελλό, βιώσιμα και επιεικής, διατρέχουν μεγάλο μέρος του ισογείου, αντιμετωπίζονται διαφορετικά σε κάθε χώρο. Πίσω από την κουζίνα υπάρχει ένα μπαρ που οδηγεί σε ένα ντουλάπι και μια πίσω πόρτα. Τα κατά παραγγελία ξύλινα έπιπλα δημιουργούν αποθηκευτικό χώρο, ενώ δίνουν ρυθμό στα δωμάτια. Η πρακτικότητα αναβαθμίζεται σε κομψότητα στο χώρο αποσκευών, όπου τα παλτά και τα παπούτσια εξαφανίζονται από το οπτικό πεδίο.
