Φωτογραφίες: Francisco Alvarez
Βρίσκεται στη ζωντανή γειτονιά Ruzafa στη Βαλένθια. Το διαμέρισμα των 120 τετραγωνικών μέτρων είναι μέρος ενός κτιρίου του 1978 που σχεδιάστηκε από έναν Αργεντινό αρχιτέκτονα, του οποίου ο σχεδιασμός, αρκετά καινοτόμος για την εποχή, ενσωμάτωνε ορισμένα τυπικά χαρακτηριστικά των κτιρίων του Big Apple, όπως ανελκυστήρες με άμεση πρόσβαση στα διαμερίσματα και τον κοινόχρηστο χώρο απορριμμάτων με κεντρικό αγωγό για την απόρριψη (που τώρα έχει αφαιρεθεί). Το συγκεκριμένο διαμέρισμα δεν είχε ανακαινιστεί από την κατασκευή του, επομένως τα πάντα, από τα εξαρτήματα μέχρι τα δάπεδα και τα φινιρίσματα, ήταν αρκετά παλιομοδίτικα, δεδομένου ότι ήταν ένα πολύ μοντέρνο κτίριο για την εποχή του.
Για να ανακαλύψουμε τη νέα εμφάνιση του διαμερίσματος, δεν έχουμε παρά να ξεκινήσουμε με τη διαρρύθμιση, η οποία ελαχιστοποιεί τον διαχωρισμό μεταξύ των δωματίων και μεγιστοποιεί τον κοινόχρηστο χώρο. Αυτή η διαρρύθμιση σε σχήμα ”U” υποβιβάζει τα υπνοδωμάτια και τα μπάνια στα πιο απομακρυσμένα άκρα, δίνοντας στο open-plan σαλόνι το προβάδισμα. Εδώ αναδεικνύεται πλήρως το φως, χάρη σε μια μινιμαλιστική προσέγγιση που δεν αφήνει περιθώρια για περιττή ακαταστασία.
Το πρώτο βήμα στην ανακαίνιση ήταν η πλήρης απογύμνωση του σπιτιού, γκρεμίζοντας τους ξεπερασμένους τοίχους και τα φινιρίσματα που το βάραιναν, για να μπορούν να βάλουν φαντασία, αναζητώντας ένα μοναδικό μείγμα λειτουργικότητας και θεάματος. Έτσι, πολλά πράγματα εδώ δεν είναι αυτό που φαίνονται, ξεπροβάλλουν ή κρύβονται εκεί που δεν τα περιμένει κανείς, όπως η ενδοδαπέδια θέρμανση που καταργεί τα καλοριφέρ, οι σχεδόν αόρατες ρωγμές στην οροφή από τις οποίες βγαίνει ο κλιματισμός ή ο φωτισμός που εμφανίζεται και εξαφανίζεται χωρίς κανείς να ξέρει από πού προέρχεται, εν μέρει λόγω του αυτοματισμού του σπιτιού, εν μέρει επειδή οι πηγές φωτός είναι πάντα ενσωματωμένες σε άλλα στοιχεία.
Αλλά η δημιουργική ζωντάνια του Studio 2E+1L Architettura δεν σταμάτησε εκεί. Δείτε την μπλε, ξύλινη βιβλιοθήκη που καμουφλάρει την πόρτα του υπνοδωματίου, την κουζίνα που καλύπτεται από ένα ρυθμικό μοτίβο από πόρτες ή την μπανιέρα της οποίας η βρύση αναδύεται μαγικά από ένα ντουλάπι όταν ανοίγει. Αυτά είναι μόνο μερικά από τα έπιπλα που κατασκευάστηκαν κατά παραγγελία για το έργο, συμπεριλαμβανομένου του καναπέ που διαμορφώθηκε σύμφωνα με τη νέα γεωμετρία του σαλονιού και του κρεβατιού τατάμι, σχεδιασμένου για να ενσωματώνει όλους τους απαραίτητους χώρους αποθήκευσης.
Όσον αφορά στην επιλογή των υλικών, οι σχεδιαστές προτίμησαν να περιορίσουν το ροζ σε τρία μόνο στοιχεία: στο ξύλο – το οποίο χαρακτηρίζει όλα τα έπιπλα – στα κεραμικά – τα οποία βρίσκονται στα μπάνια και την κουζίνα – και στο μέταλλο, απαραίτητο σε ένα loft σε στιλ Νέας Υόρκης. Τέλος, η χρωματική παλέτα είναι ζωντανή, εστιάζοντας στο μπλε-πορτοκαλί δίδυμο για να αναδείξει τόσο την επίπλωση όσο και τη δομή, θυμίζοντας τα πρώιμα βιομηχανικά κτίρια του Μανχάταν.