Φωτογραφίες: Stephan Julliard
Σε μια άσκηση, στο πλαίσιο των μαθημάτων του ως δάσκαλος design, ο Doug Meyer περιέγραφε ένα δωμάτιο με πολλές λεπτομέρειες όσον αφορά στο layout, τα τελειώματα και τα έπιπλα, ζητώντας από τους μαθητές του να το σχεδιάσουν μετά.
”Το πιο ενδιαφέρον ήταν πως κανένας δεν το ζωγράφισε όπως ήταν, ή τουλάχιστον όπως το είχα στο μυαλό μου. Ο καθένας είχε δική του εικόνα. Είναι μια πολύ καλή άσκηση, αλλά και ο λόγος που δεν μου αρέσει να εξηγώ οτιδήποτε προφορικά” λέει ο Doug.
Ζει σε διαμέρισμα σε ένα κτήριο του 1961 στη Νέα Υόρκη και το πρώτο πράγμα που προσέχεις μόλις μπεις είναι το χρώμα. Όλες οι αποχρώσεις βρήκαν έστω και μια μικρή θέση μέσα στον χώρο του, από το μπλε της θάλασσας μέχρι πορτοκαλί και mint, δόσεις πιο έντονου πράσινου και μουσταρδί, κοραλί και ζωηρό ροζ. Για την ακρίβεια, το μόνο που θα δυσκολευτείς να βρεις είναι το γκρίζο: ”γι’ αυτό θα πρέπει να επισκεφτείς το υπνοδωμάτιο. Τα χρώματα εκεί είναι γκρίζο, μαύρο, μπλε και ροζ”.
Το δεύτερο που θα προσέξεις είναι να αντίθετα στυλ. Ο Doug διαβάζει πολύ και, κατά συνέπεια, έχει πολλές επιρροές. Περίτεχνες πολυθρόνες εποχής βρίσκονται άνετα, δίπλα σε αφηρημένα γλυπτά και mid-century, Jetsonian λάμπες. Οι κανόνες του interior design δεν ισχύουν εδώ.
Το τρίτο είναι, φυσικά, το layout. Πρόκειται για ένα διαμέρισμα ενός υπνοδωματίου, αλλά επέλεξε να τοποθετήσει ένα candy-ροζ, μπρουταλιστικό πάνελ στο σαλόνι για να φτιάξει ένα μικρό guest room.
