Φωτογραφία: Wallpaper*
Η αγάπη του Glenn Sestig για την αρχιτεκτονική γεννήθηκε στα παιδικά του χρόνια, όταν οι γονείς του σχολίαζαν τα σπίτια που συναντούσαν κατά τη διάρκεια των διαδρομών τους με το αυτοκίνητο. Ο πατέρας του ήθελε να γίνει αρχιτέκτονας, αλλά δεν είχε την οικονομική δυνατότητα για τις σχετικές σπουδές. Ο Sestig ήταν εκείνος που πραγματοποίησε αυτό το όνειρο. Ήδη από την ηλικία των 13 ετών, είχε σχεδιάσει δωμάτια για τους γονείς και τους παππούδες του. Ακόμη και τότε, το έργο του άφηνε να διαφανεί το ιδιαίτερο στυλ που θα γινόταν το σήμα κατατεθέν του: λειτουργικό και με έμφαση στην υφή, αντλώντας έμπνευση από δημιουργούς όπως ο Mies van der Rohe, ο Frank Lloyd Wright και ο Carlo Scarpa. «Όταν κοιτάζω πίσω τα σχέδια εκείνα… διαπιστώνω τον ίδιο τρόπο σκέψης και σχεδιασμού με αυτόν που ακολουθώ σήμερα. Παραπέμπουν στον μοντερνισμό» λέει.
Το σπίτι του Sestig είναι γεμάτο γλυπτά και γλυπτικές φόρμες: από ένα κεραμικό έργο του Guy Bareff και μια κατασκευή του Pierre Caille – από την οποία υπάρχουν μόνο τρία αντίτυπα παγκοσμίως – μέχρι ιταλικά έπιπλα λαξευμένα σε πέτρα, αγνώστου σχεδιαστή. Σε άλλα σημεία του χώρου συναντάμε φωτιστικά από τη συλλογή «Tennessee» που σχεδίασε ο ίδιος για την Ozone, ένα τεράστιο μεταλλικό κηροπήγιο της Aether/Mass, καθώς και μια καρέκλα για το Ταχυδρομείο της Οστάνδης, σχεδιασμένη από τον αρχιτέκτονα Gaston Eysselinck. Η συλλογή καθισμάτων του περιλαμβάνει επίσης το παγκάκι ”Marquesa” του Oscar Niemeyer, τον καναπέ «Moraine» της Zaha Hadid και τον καναπέ ”Cornaro” από τη σειρά ”Ultrarazionale”, τη μοναδική συλλογή καναπέδων που σχεδίασε ποτέ ο Carlo Scarpa.
Η τέχνη χρησιμοποιείται με φειδώ. Στον τοίχο κρέμεται ένα πορτρέτο του Robert Mapplethorpe, τραβηγμένο από τον Patrick Robyn, σύζυγο της Βελγίδας σχεδιάστριας μόδας Ann Demeulemeester. Το μοναδικό στοιχείο που έχει απομείνει από τον αρχικό ιδιοκτήτη της κατοικίας είναι μια τοιχογραφία του Sol LeWitt.