Φωτογραφίες: Sabine Serrad
Κρυμμένη στα ανατολικά της γαλλικής πρωτεύουσας, η γειτονιά που είναι γνωστή ως «La Campagne à Paris» – δηλαδή «η εξοχή του Παρισιού» – μοιάζει με χωριό που κρύβεται μέσα στην πόλη. Αυτό το σπίτι, το οποίο βρίσκεται πίσω από μια συνηθισμένη εξώπορτα, επιφυλάσσει μια σκόπιμη έκπληξη, σαν μια έντονη χρωματική πινελιά που ξεχωρίζει ανάμεσα στα ήσυχα, πλακόστρωτα δρομάκια της περιοχής.
Για τη σχεδιάστρια Célia Reubrecht, οι οδηγίες ήταν σαφείς και η συνεργασία ”εύκολη”, χάρη στην αυτοπεποίθηση και την αισθητική καλλιέργεια της πελάτισσάς της. Καθώς επανασχεδίαζαν το παλιό διαμέρισμα της μητέρας της ιδιοκτήτριας, το δημιουργικό τους σημείο εκκίνησης ήταν μια υπάρχουσα συλλογή από εκλεκτικά αντικείμενα, πολλά εκ των οποίων χρονολογούνταν από τη δεκαετία του ’70 και διέθεταν σχήματα και μορφές που θύμιζαν το κίνημα Memphis. Μεγάλο μέρος του αναμορφωμένου χώρου – που διατηρεί μόνο το αρχικό ξύλινο δάπεδο – λειτουργεί πλέον ως η ιδανική βιτρίνα για αυτά τα αντικείμενα, με κάθε δωμάτιο να αναδεικνύει μια διαφορετική πτυχή της προσωπικής συλλογής.
Μπαίνοντας μέσα, το πρώτο πράγμα που κάνεις είναι να κοιτάξεις ψηλά, σε ένα βαθύ πράσινο ταβάνι που μοιάζει να εκπέμπει φως. Στη συνέχεια, το βλέμμα κατεβαίνει στο δάπεδο με τα πλακάκια σε μοτίβο σκακιέρας, το οποίο εκτείνεται στον διάδρομο, προσκαλώντας σε να προχωρήσεις παρακάτω. Τα δωμάτια που ακολουθούν έχουν αναδιαμορφωθεί πλήρως. Αντί να επιλέξει τη συνηθισμένη διαρρύθμιση δύο υπνοδωματίων η ιδιοκτήτρια, η οποία ζει μόνη της, ήταν «αποφασισμένη να δημιουργήσει κάτι πιο εξατομικευμένο». Έτσι, κατέληξε σε μια ενιαία, πολυτελή κύρια σουίτα και ένα μικρότερο δεύτερο δωμάτιο που λειτουργεί ως γραφείο.
Η κουζίνα αποτελεί ίσως την πιο τολμηρή απάντηση στις αρχικές προδιαγραφές: μπλε κοβαλτίου καλύπτει τον τοίχο πίσω από τον πάγκο, ντουλάπια σε απόχρωση καμένου πορτοκαλί βρίσκονται από κάτω, ενώ μια σειρά από ντουλάπια σε απαλό ροζ αντανακλά το φως που έρχεται από μια πόρτα-καθρέφτη ντουλάπας. Όπου κι αν κοιτάξεις, υπάρχει χρώμα, εκτός από τους τοίχους, οι οποίοι είναι σκόπιμα λευκοί, επιτρέποντας σε κάθε έπιπλο και ιδιαίτερο διακοσμητικό στοιχείο να τραβήξει την προσοχή σου. Και πράγματι, το καταφέρνουν περίφημα. «Παρατηρείς μια λεπτομέρεια και, πριν προλάβεις να γυρίσεις το κεφάλι σου, εντοπίζεις ξαφνικά κάτι άλλο» εξηγεί η Célia.
Στο υπνοδωμάτιο, το σπίτι αρχίζει να ηρεμεί: ένα πράσινο λαδί ριχτάρι κρεβατιού, ένα χαλάκι με φλοράλ μοτίβο, τοίχοι που διατηρούνται σχετικά λιτοί. Όμως, προχωρώντας παρακάτω, το μπάνιο επαναφέρει την ένταση, αν και, ομολογουμένως, σε πιο χαμηλούς τόνους. Ένας vintage μπουφές από ξύλο τικ, μεταποιημένος σε έπιπλο νιπτήρα, ενώ πλακίδια με μοτίβο σκακιέρας διακοσμημένα με κύκλους και ρίγες ανεβαίνουν στον τοίχο γύρω από τον καθρέφτη.
Πολλές από αυτές τις δημιουργικές κινήσεις βρίσκουν πρόσφορο έδαφος με σχετική ευκολία στο Παρίσι, αλλά θα προκαλούσαν έκπληξη στη Λυών, την πόλη καταγωγής της σχεδιάστριας. Τα γούστα εκεί τείνουν συχνά να είναι «αρκετά αστικά, παλαιάς κοπής» εξηγεί η ίδια, αν και η Célia διαισθάνεται ότι αυτό αρχίζει να αλλάζει.
