Φωτογραφίες: William Jess Laird
Το Upper East Side είναι μία από τις πιο καθιερωμένες οικιστικές περιοχές του Μανχάταν, όπου τα αρχοντικά του τέλους του 19ου αιώνα συνυπάρχουν με πολυκατοικίες, μουσεία και το τοπίο του Central Park. Αυτή η επταώροφη κατοικία, που βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από το πάρκο, αποτελεί μέρος αυτής της ιστορίας. Χτισμένη το 1899, η πρόσοψή της σε ρυθμό Beaux-Arts διακρίνεται για τα νεοκλασικά πλαίσια των παραθύρων, τα διακοσμητικά στοιχεία με φυτικά μοτίβα και τα ανάγλυφα πάνελ. Ωστόσο, στο εσωτερικό, ο διακοσμητής Rob Johansen δημιούργησε ένα σπίτι που δεν επιδιώκει την επιστροφή σε ένα εξιδανικευμένο παρελθόν, αλλά την εξυπηρέτηση των αναγκών της σύγχρονης οικογενειακής ζωής.
«Δεν ήταν σαφές πόσες “ζωές” είχε ζήσει αυτό το αρχοντικό, αλλά ήταν προφανές ότι είχε περάσει από πολλές φάσεις, κρίνοντας από τα στρώματα που συναντήσαμε κατά την πρώτη μας επίσκεψη» λέει ο Johansen. «Παρά την εξαιρετική δομή του κτηρίου, οι προηγούμενες ανακαινίσεις δεν συμβάδιζαν με το όραμα των πελατών μου για τη διαβίωσή τους σε αυτόν τον χώρο». Η αποκατάσταση ενός παλιού σπιτιού δεν συνεπάγεται απαραίτητα τη διατήρηση των οικιακών συνηθειών για τις οποίες σχεδιάστηκε αρχικά. Σε συνεργασία με τον αρχιτέκτονα Nicholas Deramo και την ομάδα του, ο Johansen διατήρησε το μεγαλείο του κτηρίου, επαναπροσδιορίζοντας παράλληλα τον τρόπο με τον οποίο οι επτά όροφοί του θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως σύγχρονη οικογενειακή κατοικία.
Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η κύρια σουίτα. Στην αρχική διαρρύθμιση, ξεχωριστά μπάνια καταλάμβαναν το μπροστινό και το πίσω μέρος του ορόφου, αφήνοντας το υπνοδωμάτιο στο κέντρο με ελάχιστο φυσικό φως. Ο Rob μετέφερε το μπάνιο στο εσωτερικό, αποδίδοντας ξανά στα δωμάτια με παράθυρα τις χρήσεις του ύπνου και της προσωπικής φροντίδας. Μια ειδικά κατασκευασμένη μπανιέρα τοποθετήθηκε δίπλα στο τζάκι και το παράθυρο, μια διακριτική πολυτέλεια που απαίτησε την ενίσχυση του δαπέδου με δομικό χάλυβα για να αντέξει το βάρος του μαρμάρου. Σε όλο το σπίτι, τεχνικά σύνθετες παρεμβάσεις καθιστούν την καθημερινή ζωή πιο άνετη και φυσική. Ένας υπάρχων φεγγίτης διοχετεύει το φως της ημέρας στο κλιμακοστάσιο, ενώ οι ανοιχτόχρωμοι τοίχοι και τα δάπεδα ενοποιούν δωμάτια με εντελώς διαφορετικό προσανατολισμό.
Ο Rob περιγράφει το αποτέλεσμα ως «ευχάριστο μυστήριο»: δωμάτια που φαντάζουν ταυτόχρονα οικεία και ξένα, χωρίς όμως να γίνονται αφιλόξενα. Ιστορικά διακοσμητικά πάνελ και έπιπλα Art Deco συνυπάρχουν με σύγχρονη τέχνη, και η ταινία του Stanley Kubrick «2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος» αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για το επίσημο καθιστικό. «Όσο σημαντικά κι αν είναι το χρώμα και η υφή, εξίσου σημαντική είναι και η έννοια του χρόνου» λέει ο Rob. «Στόχος ήταν να καταστεί σχεδόν αδύνατο να διακρίνει κανείς τι ήταν αυθεντικό και τι καινούργιο».
