Φωτογραφίες: Alixe Lay
Ένας πίνακας που τραβάει την προσοχή, υφές που σε παρακαλούν να τις αγγίξεις, έπιπλα που σε κάνουν να αναρωτιέσαι από ποια εποχή προέρχεται. Μπαίνοντας στο διαμέρισμα του Gergei Erdei στο Λονδίνο, νιώθεις σαν να μπαίνεις στο πλατό μιας τηλεοπτικής σειράς εποχής. «Ήθελα να δημιουργήσω μια καθηλωτική, σχεδόν κινηματογραφική εμπειρία» λέει ο ουγγρικής καταγωγής καλλιτέχνης και σχεδιαστής. «Σαν ένα παρακμιακό δεύτερο σπίτι». Το γεγονός ότι κατάφερε να επιμεληθεί ένα τόσο πολυεπίπεδο όραμα σε μόλις 50 τετραγωνικά μέτρα αποτελεί απόδειξη της ικανότητάς του.
Είναι ίσως χρήσιμο το γεγονός ότι το διαμέρισμα, σε ένα γεωργιανό κτήριο του 18ου αιώνα στο Bloomsbury, διαθέτει ήδη όμορφα χαρακτηριστικά εποχής, όπως ψηλά ταβάνια και παράθυρα, τζάκια και περίτεχνα γυψομάρμαρα. Οι Benedetti Architects εκσυγχρόνισαν προσεκτικά τον χώρο, εισάγοντας πρακτικές ανάγκες όπως εντοιχισμένα έπιπλα και φωτισμό που ενσωματώνονται άψογα στο σκηνικό. Η απλή διαρρύθμιση, με ένα γενναιόδωρο χολ εισόδου – από το οποίο δημιουργήθηκε ο χώρος ύπνου χρησιμοποιώντας ντουλάπια – και μια κουζίνα που οδηγεί στον φωτεινό, ανοιχτό χώρο καθιστικού, τραπεζαρίας και εργασίας, πρόσφερε στον Gergei τον καθαρό αλλά με χαρακτήρα καμβά που αναζητούσε. «Άλλαξα κυρίως τα χρώματα των τοίχων» λέει, εξηγώντας πώς οριοθέτησε την ανοιχτή διαρρύθμιση με μελαγχολικές αποχρώσεις για να δημιουργήσει βάθος και μια ψευδαίσθηση χώρου.
Αναμειγνύοντας αντίκες με vintage έπιπλα, σουβενίρ από τα ταξίδια του και δικά του σχέδια για την Porta Romana, συμπεριλαμβανομένης της γλυπτικής κονσόλας «Teatro» στο διάδρομο και του παιχνιδιάρικου βοηθητικού τραπεζιού «Pilaro» στην κρεβατοκάμαρα, έχει δημιουργήσει ένα εσωτερικό που δίνει θεατρική αίσθηση αλλά είναι απόλυτα βιώσιμο.
Στον Gergei αρέσει να αντιμετωπίζει τα έπιπλα και τη διακόσμηση ως τηλεοπτικό συνεργείο: κάθε κομμάτι έχει τον δικό του ρόλο, αλλά χρειάζονται και τη δική τους στιγμή στο προσκήνιο. Για να τα συνδυάσει όλα, δεν φοβάται λίγη DIY κατασκευή, όπως αποδεικνύεται από το διαμέρισμά του στο Λονδίνο. Αυτό το pied-à-terre είναι μια λαμπρή αντανάκλαση της φιλοσοφίας του «more is more» και απόδειξη ότι οι μικροί χώροι δεν χρειάζεται να θολώνουν τις μεγάλες ιδέες. «Σε ένα μικροσκοπικό δωμάτιο, κάθε κομμάτι πρέπει να δουλέψει σκληρότερα», λέει, «αλλά δεν νομίζω ότι οι μικροί χώροι πρέπει να είναι και μινιμαλιστικοί. Μπορούν να φαίνονται πλούσιοι και πολυεπίπεδοι, απλώς πρέπει να είναι πιο προσεκτικά συντεθειμένοι».
