Φωτογραφίες: Fran Parente
Αφού έζησε σε ένα μοντερνιστικό σπίτι σχεδιασμένο από τον Vilanova Artigas (τον πατέρα της αρχιτεκτονικής του Σάο Πάολο) για σχεδόν 35 χρόνια, ο Arthur Casas ένιωσε την ανάγκη για κάτι διαφορετικό, πιο αστικό και πρακτικό. «Αυτοί οι χώροι άρχιζαν να φαίνονται μεγαλύτεροι από ό,τι χρειαζόμουν στην πραγματικότητα. Είχα καιρό φανταστεί να ζω σε ένα πιο μικρό διαμέρισμα» εξηγεί ο Arthur, ο οποίος είναι και ο ίδιος ένας από τους πιο φημισμένους αρχιτέκτονες της Βραζιλίας.
Τώρα κατοικεί σε μια από τις πιο ζωντανές και κομψές γειτονιές της πόλης, σε έναν οικιστικό πύργο και ξενοδοχείο σχεδιασμένο από το αρχιτεκτονικό του γραφείο, το οποίο συνδέεται στο ισόγειο με ένα υπόγειο που στεγάζει ένα εστιατόριο, μπαρ και boulangerie, με μια υπερυψωμένη καταπράσινη πλατεία στην κορυφή.
Περιγράφοντας το συγκρότημα ως «ένα κάθετο μοντέλο συνδεδεμένο με την πόλη, με κοινόχρηστους χώρους και υπηρεσίες που απλοποιούν την καθημερινή ζωή» ο Arthur εξηγεί πώς δεν σκόπευε να μετακομίσει ο ίδιος, αλλά, καθώς το έργο έπαιρνε μορφή, η σχέση του με το κτήριο γινόταν όλο και πιο βαθιά. Οι κοινωνικοί χώροι – το σαλόνι, η τραπεζαρία, η κουζίνα και το home cinema – σχηματίζουν έναν ενιαίο, συνεχή χώρο, με συρόμενα πάνελ στην κουζίνα που επιτρέπουν ευελιξία όταν χρειάζεται διαχωρισμός. «Είναι ένας πολύ ελεγχόμενος χώρος, σχεδιασμένος σχεδόν σαν τροχόσπιτο, όπου όλα έχουν μια συγκεκριμένη λειτουργία» εξηγεί.
Κατά την ανάπτυξη της παλέτας, αναζήτησε την απλότητα, με λιτά χρώματα και φυσικά, ανθεκτικά υλικά όπως το ξύλο και η πέτρα, που συμβάλλουν σε μια αίσθηση μονιμότητας και άνεσης. «Οι εσωτερικοί χώροι είχαν σκοπό να είναι ουδέτεροι και ήρεμοι. Ένα φόντο για τα βιβλία, τα έργα τέχνης και τα αντικείμενά μου» εξηγεί. «Η ιδέα ήταν να αφήσουμε τις αναλογίες, το φως και την υφή να ορίζουν τον χώρο, αντί για έντονα χρώματα ή διακοσμητικές πινελιές». Οι επιφάνειες με επένδυση ξύλου βοηθούν στη δημιουργία ενότητας και ζεστασιάς, ενώ παράλληλα κρύβουν τα τεχνικά στοιχεία και τους χώρους αποθήκευσης, καθιστώντας το εσωτερικό πιο χαλαρωτικό και πιο συνεκτικό.
Για τον Arthur, η σύγχρονη ζωή σημαίνει ένα πράγμα: προσαρμοστικότητα. «Η ζωή δεν είναι πλέον γραμμική και τα σπίτια πρέπει να ανταποκρίνονται σε διαφορετικούς ρυθμούς και εποχές» δηλώνει. «Καθώς τα παιδιά μου μεγαλώνουν και μετακομίζουν, και εγώ γερνάω, η ζωή αλλάζει και ο χώρος στον οποίο ζω πρέπει να αλλάζει μαζί μου». Στο διαμέρισμά του, οι χώροι δεν είναι άκαμπτοι, αλλά μεταμορφώνονται κατά τη διάρκεια της ημέρας, με το γραφείο να προσαρμόζεται εύκολα σε δωμάτιο επισκεπτών και τους κοινωνικούς χώρους να επεκτείνονται ή να συστέλλονται ανάλογα με τις ανάγκες.
