Φωτογραφίες: Kiritin
«Όταν πήρα τα κλειδιά, υπήρχαν άπειρα ημιτελή έργα γύρω από το σπίτι. Το χρώμα ήταν ανομοιόμορφο και με λεκέδες, χρειαζόταν καλό καθάρισμα και υπήρχαν λεκέδες σε όλους τους τοίχους από την ηλικιωμένη γάτα της προηγούμενης ενοίκου» ξεκινά η Emily Fischer, για το διαμέρισμα των 21 τετραγωνικών μέτρων που νοικιάζει εδώ και τεσσεράμισι χρόνια, και μοιράζεται με τις γάτες της, την Anya και τη Hallie.
Η Emily βρήκε το μικρό διαμέρισμα όταν έψαχνε για ένα μέρος για να ζήσει μόνη της για πρώτη φορά. «Ήμουν ανήσυχη όταν ξεκίνησα την αναζήτησή μου, ο προϋπολογισμός μου ήταν χαμηλός και ήξερα ότι ήθελα να ζήσω σε αυτήν την περιοχή, η οποία συχνά ενοικιάζεται ακριβά» λέει. «Μου άρεσε το εκτεθειμένο τούβλο, το μικρό μέγεθος και η κοινόχρηστη αυλή» εξηγεί, και συμπληρώνει πως δεν αποθαρρύνθηκε από το μικρό μέγεθος του σπιτιού. «Μου αρέσει να ζω σε στενούς χώρους επειδή σε κάνει να σκέφτεσαι πολύ γρήγορα. Τίποτα δεν μπαίνει ή βγαίνει από το σπίτι μου χωρίς σκέψη και όλα έχουν τη θέση τους».
Η ιστορία του διαμερίσματος, που χτίστηκε γύρω στο 1900, είναι επίσης ενδιαφέρουσα. «Σύμφωνα με άλλους ενοίκους στο κτίριό μου, μερικοί από τους οποίους ζουν εδώ για πάνω από 50 χρόνια, ονομαζόταν ”Ακαδημία”, επειδή οι νέοι που μεγάλωναν εδώ ”αποφοιτούσαν” και πήγαιναν στη φυλακή Σινγκ Σινγκ. Και αν ρωτήσετε τον ηλικιωμένο γείτονά μου, ένας άντρας σκοτώθηκε στο διαμέρισμά μου τη δεκαετία του ’80 (δεν έχω βρει καμία απόδειξη), οπότε υποθέτω ότι είναι τυχερό που δεν πιστεύω στα φαντάσματα».
