Το μόνο σίγουρο είναι πως οι φωτογραφίες δεν προδίδουν ούτε στο ελάχιστο, το πόσο εντυπωσιακό είναι το τέμενος Hassan II, στην Καζαμπλάνκα του Μαρόκο. Όσες κι αν έχεις μελετήσει, ό,τι άποψη κι αν έχεις σχηματίσει πριν το επισκεφτείς, μόλις περπατήσεις στους εξωτερικούς του χώρους η αρχιτεκτονική και οι λεπτομέρειες κόβουν την ανάσα.
Αποτελεί ένα από τα πιο εντυπωσιακά αρχιτεκτονικά έργα στον ισλαμικό κόσμο και ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα σύμβολα της μαροκινής πόλης. Σχεδιασμένο από τον Γάλλο αρχιτέκτονα Michel Pinseau, το τέμενος ολοκληρώθηκε το 1993 και ο σχεδιασμός του συνδυάζει την παραδοσιακή μαροκινή αισθητική με σύγχρονες τεχνολογίες, δημιουργώντας ένα κτίριο που είναι ταυτόχρονα εντυπωσιακό, λειτουργικό και γεμάτο συμβολισμούς. Ένα από τα στοιχεία που τραβούν αμέσως την προσοχή είναι ο τεράστιος μιναρές, ο οποίος στα περίπου 210 μέτρα θεωρείται ένας από τους ψηλότερους μιναρέδες στον κόσμο.
Η διακόσμηση του τεμένους είναι ιδιαίτερα πλούσια και εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, αφού βασίζεται σε παραδοσιακές τεχνικές που χρησιμοποιούνται στη μαροκινή αρχιτεκτονική εδώ και αιώνες. Στους τοίχους και στα δάπεδα συναντά κανείς περίτεχνα μωσαϊκά zellige, τα οποία δημιουργούν γεωμετρικά σχέδια με έντονα χρώματα. Παράλληλα, χρησιμοποιούνται υλικά όπως μάρμαρο, σκαλιστό ξύλο κέδρου και γύψινα διακοσμητικά με αραβουργίες.
Οι πεταλόσχημες αψίδες αποτελούν βασικό χαρακτηριστικό της ισλαμικής και ιδιαίτερα της ανδαλουσιανής-μαροκινής αρχιτεκτονικής παράδοσης. Το σχήμα τους, που καμπυλώνει περισσότερο από μια απλή ημικυκλική αψίδα, εμφανίστηκε έντονα στα μνημεία της ισλαμικής Ισπανίας, όπως στο Great Mosque of Córdoba, και αργότερα υιοθετήθηκε ευρέως στη Βόρεια Αφρική. Παράλληλα, οι συγκεκριμένες αψίδες, με το πιο «κλειστό» και επιμηκυμένο σχήμα τους, δημιουργούν μια πιο έντονη αίσθηση βάθους και ρυθμού όταν επαναλαμβάνονται σε σειρές, όπως συμβαίνει στους διαδρόμους και στις στοές του τεμένους.
Η αλήθεια είναι πως το επισκέφτηκα χωρίς προσδοκίες, μια βροχερή μέρα του Ιανουαρίου, σε έναν σταθμό που έπρεπε να ήταν λίγο σύντομος. Δεν ήταν όμως. Είναι αδύνατο να περπατάς κάτω από τις καμάρες και να μην σε συνεπάρει η αρχιτεκτονική και η συμμετρία. Δεν μπορείς να μην κοιτάς ψηλά για να παρατηρείς το design και είναι δύσκολο να μην θαυμάσεις τις λεπτομέρειες. Οι διάδρομοι με τις αψίδες σε οδηγούν στη μεγάλη είσοδο, αλλά μέχρι να φτάσεις, κάθε γωνια και στροφή σε καλούν να τις μελετήσεις.
Το εσωτερικό, μπορεί να φιλοξενήσει περίπου 25.000 πιστούς, ενώ άλλες δεκάδες χιλιάδες μπορούν να προσευχηθούν στον εξωτερικό χώρο. Το ύψος της αίθουσας είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό, δημιουργώντας μια αίσθηση μεγαλοπρέπειας και ανοιχτού χώρου. Όταν ήμασταν εκεί, γίνονταν επιδιορθώσεις στους τεράστιους πολυελαίους, με σκαλωσιές τοποθετημένες δίπλα τους και εργάτες να δουλεύουν. Αυτό το σύνολο, όχι μόνο δημιούργησε μια εικόνα σχεδόν κινηματογραφική, αλλά σου έδινε μια αντίληψη για το μέγεθος και το ύψος – κάτι που εντυπωσίαζε ακόμα περισσότερο.
Τέλος, σημαντικό ρόλο στον συνολικό σχεδιασμό παίζει και η τοποθεσία του αφού το κτίριο βρίσκεται δίπλα στον Ατλαντικό Ωκεανό και ένα μέρος του είναι χτισμένο πάνω από το νερό. Αυτή η επιλογή δεν είναι τυχαία, καθώς συμβολίζει την ιδέα ότι η δημιουργία και η δύναμη του Θεού συνδέονται με τη φύση. Ταυτόχρονα, δημιουργεί ένα εντυπωσιακό οπτικό αποτέλεσμα, αφού το τέμενος μοιάζει να «επιπλέει» ανάμεσα στη θάλασσα και τον ουρανό.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
– Chefchaouen: Η μπλε πόλη και το μάθημα της απλής αρχιτεκτονικής
_______________
Κείμενο / Φωτογραφίες:
Νάκης Αντωνίου
Αρχισυντάκτης My Place
@theboyvoyage
