Στην καρδιά της αυτοκρατορικής Βιέννης, εκεί όπου κυριαρχεί η μπαρόκ αυστηρότητα και οι τέλειες γεωμετρικές γραμμές, υψώνεται ένα κτίριο που μοιάζει να αψηφά τους νόμους της σοβαρής αρχιτεκτονικής. Ίσως γι’ αυτό να το αγαπώ τόσο. Η γειτονιά και η περιοχή του μοιάζει με κάθε άλλη της Βίεννης, μόνο που εδώ, το πολύχρωμο κτίριο με τα άνισα πατώματα, τα φυτά και τα μωσαϊκά κάνει τη διαφορά.
Το Hundertwasserhaus στη Βιέννη δεν είναι απλώς ένα συγκρότημα κατοικιών – γιατί αυτό είναι στην ουσία – αλλά μια επανάσταση ενάντια στην ευθεία γραμμή και την αρχιτεκτονική μονοτονία. Σχεδιασμένο από τον εκκεντρικό καλλιτέχνη Friedensreich Hundertwasser και ολοκληρωμένο το 1985, το κτίριο αποτελεί ορόσημο της αυστριακής πρωτεύουσας, συνδυάζοντας την τέχνη με την οικολογία με έναν τρόπο που μοιάζει βγαλμένος από παραμύθι… ή ίσως και από ταινία του Tim Burton.
Η Φιλοσοφία πίσω από το Σχέδιο
Ο Hundertwasser πίστευε ακράδαντα ότι η ευθεία γραμμή δεν έχει θέση εδώ, και τα κτίρια έπρεπε να εναρμονίζονται με τη φύση και τον άνθρωπο. Γι’ αυτό, στο Hundertwasserhaus δεν θα βρείτε οριζόντια πατώματα ή απόλυτες γωνίες. Η πρόσοψη είναι ένας ζωντανός καμβάς από έντονα χρώματα, ψηφιδωτά, ανώμαλες επιφάνειες και μπαλκόνια με εντυπωσιακές κολόνες και αψίδες, ενώ η οροφή είναι καλυμμένη με χώμα και γρασίδι, κάνοντας το κτίριο να μοιάζει με έναν λόφο που αναπνέει μέσα στο αστικό τοπίο.
Ιστορικά Στοιχεία και Κατασκευή
Η ιστορία του ξεκινά στα τέλη της δεκαετίας του ’70, όταν ο τότε δήμαρχος της Βιέννης κάλεσε τον καλλιτέχνη να δημιουργήσει ένα πρότυπο κοινωνικής κατοικίας. Ο Hundertwasser συνεργάστηκε με τους αρχιτέκτονες Joseph Krawina και Peter Pelikan για να μετατρέψει τα σχέδιά του σε πραγματικότητα. Παρά τις τεχνικές προκλήσεις που δημιούργησαν οι κυματιστοί τοίχοι και οι κήποι στις ταράτσες, το αποτέλεσμα ήταν 52 διαμερίσματα και 4 γραφειακοί χώροι που παραμένουν μέχρι σήμερα περιζήτητοι από τους Βιεννέζους. Ακριβώς επειδή το κτίριο δεν είναι μόνο αξιοθέατο, αλλά για ένα απόλυτα λειτουργικό σύνολο διμερισμάτων, η πρόσβαση στο εσωτερικό απαγορεύεται.
Το έχω επισκεφτεί δύο φορές, και τις δύο αγαπώ να το παρατηρώ – τα μωσαϊκά στις κολόνες, η τούβλινη γαλάζια σκάλα (που οδηγεί σε καφέ), η εσωτερική αυλή με τα φυτά να αγκαλιάζουν το κτίριο. Για να το επισκεφτείς φυσικά δεν έχει εισιτήριο, και ακριβώς απέναντί του θα βρεις ένα στεγασμένο ”χωριό”, γεμάτο με καταστήματα όπου μπορείς να αγοράσεις από κλασικά σουβενίρ της Βιέννης μέχρι πρωτότυπα χειροποίητα έργα τέχνης, αλλά και μια μικρό εκθεσιακό χώρο.
_______________
Κείμενο / Φωτογραφίες:
Νάκης Αντωνίου
Αρχισυντάκτης My Place
@theboyvoyage
