Φωτογραφίες: Vigo Jansons
«Η εντολή ήταν να μεταμορφώσουμε μια αρκετά παραδοσιακή βικτωριανή οικία σε ένα σπίτι που να είναι εκφραστικό, γεμάτο αυτοπεποίθηση και βαθιά προσωπικό» εξηγεί η Zoe Willis, ιδρύτρια και δημιουργική διευθύντρια της Zoe Willis Design, και υπεύθυνη για την αναδιαμόρφωση αυτού του τολμηρού λονδρέζικου σπιτιού.
Για τον πελάτη της Zoe, τον Ian Pannell, βραβευμένο ανταποκριτή εξωτερικών υποθέσεων που εργάζεται συχνά σε εμπόλεμες ζώνες, η ανάγκη αυτό το μοντέρνο σπίτι να αποτελέσει ένα καταφύγιο για αυτόν και την οικογένειά του ήταν ύψιστης σημασίας, ενώ παράλληλα να αποτελεί ένα φιλόξενο μέρος για διασκέδαση. Έχοντας ζήσει σε όλο τον κόσμο, ο Ian και η οικογένειά του έχουν συλλέξει μια τεράστια ποικιλία από πολύτιμα αντικείμενα που τιμά το ταξίδι και το εξαιρετικό τους στυλ, τα οποία αποτελούν επίσης ένα σημαντικό στοιχείο του συνολικού σχεδιασμού – είναι μια προσωπική αφήγηση που απευθύνεται στον έξω κόσμο, παρέχοντας παράλληλα καταφύγιο από αυτόν.
Η moody χρωματική παλέτα είναι ταυτόχρονα εκφραστική και σαγηνευτική – τολμηρή και θεατρική, αλλά και αναζωογονητική και ήρεμη. Με τους πελάτες να έλκονται από τoν κινηματογράφο των μέσων του αιώνα – κυρίως το έργο του Wes Anderson – ο στόχος της Zoe ήταν «να υποκλιθεί στις χρωματικές παλέτες και την αίσθηση συμμετρίας του Anderson χωρίς ποτέ να δίνει την αίσθηση κυριολεκτικής ή θεματικής. «Αντίθετα, χρησιμοποίησα διακριτικά τη συμμετρία, αντικατοπτρίζοντας την τοποθέτηση χρωμάτων και τις πινελιές μεταξύ των μπροστινών και των πίσω καθιστικών για να δημιουργήσω συνοχή και ρυθμό» εξηγεί η Zoe, με κάθε χώρο σχεδιασμένο για τον δικό του συναισθηματικό σκοπό.
«Το μπροστινό σαλόνι σχεδιάστηκε ως ένας πιο επίσημος χώρος ψυχαγωγίας με δράμα και πρόθεση, ενώ το πίσω σχεδιάστηκε ως καταφύγιο, με τζάκι, πλήρως εξοπλισμένο μπαρ και κουρτίνα κινηματογράφου που του δίνει την αίσθηση ενός ζεστού υπνοδωματίου» λέει. Το πλακόστρωτο τζάκι είναι το ξεχωριστό αρχιτεκτονικό χαρακτηριστικό που τραβάει την προσοχή χωρίς να επιβάλλεται.
Οι χώροι διαβίωσης, χωρισμένοι σε ζώνες χρώματος, επικοινωνούν αβίαστα μεταξύ τους, εξυπηρετώντας παράλληλα τους μοναδικούς σκοπούς τους. «Η προσέγγιση αφορούσε τον διάλογο και όχι την επανάληψη» εξηγεί η Zoe.
«Εδώ άρχισε να παίζει ρόλο η αναφορά στον Wes Anderson μέσω των χρωματικών παλετών και της συμμετρίας. Τα δωμάτια διασυνδέονται αλλά εξυπηρετούν πολύ διαφορετικούς σκοπούς, γι’ αυτό ήθελα να μοιάζουν με αντανακλάσεις το ένα του άλλου και όχι με αντίγραφα. Κάθε χώρος έχει τη δική του ταυτότητα, αλλά μοιράζονται μια κοινή γλώσσα μέσω του χρώματος και της αναλογίας, δημιουργώντας ισορροπία».
