Φωτογραφία: Pablo Veiga
Σχεδιασμένο από την αρχιτέκτονα Samantha Mink, το έργο αντανακλά τόσο μια προσωπική ανάμνηση όσο και μια ευρύτερη αρχιτεκτονική εξερεύνηση της βύθισης και της απομόνωσης.
Η προσέγγιση ορίζεται από την κατάβαση. Από το επίπεδο του δρόμου, μια σκάλα οδηγεί προς τα κάτω σε έναν τσιμεντένιο προθάλαμο, δίνοντας τον τόνο για ένα σπίτι που δίνει προτεραιότητα στη μετάβαση. Κατά την είσοδο, η αρχιτεκτονική ανοίγει δραματικά προς μια βελανιδιά. Αυτή η άμεση σύνδεση με τη φύση δημιουργεί μια αίσθηση ηρεμίας, μια καθοριστική ποιότητα μέσα σε ένα σπίτι χτισμένο στο έδαφος, με ένα μυστικό καταφύγιο.
Οι κύριοι χώροι καθιστικού και κουζίνας βρίσκονται δίπλα στη βελανιδιά, ενώ το κύριο υπνοδωμάτιο και το μπάνιο ανοίγουν σε έναν ιδιωτικό κήπο. Οι περιστρεφόμενοι καθρέφτες και οι προσεκτικά πλαισιωμένες όψεις επιτρέπουν την αλλαγή προοπτικών, ενισχύοντας την ιδέα της κίνησης μέσα στον χώρο χωρίς υπερβολές. Το νερό παίζει κεντρικό αρχιτεκτονικό ρόλο, λειτουργώντας τόσο ως διαχωριστικό όσο και ως συνδετικό στοιχείο. Μια πισίνα τυλίγεται γύρω από το σπίτι, χωρίζοντας φυσικά την κύρια κατοικία από την πτέρυγα του στούντιο, ενώ παράλληλα ενοποιεί οπτικά το έργο. Ένας καταρράκτης κατεβαίνει από έναν τσιμεντένιο πύργο, τροφοδοτώντας ένα κανάλι που οδηγεί σε ένα βυθισμένο τζακούζι – το κρυφό ιερό του σπιτιού.
Το σπίτι αυτό καταδεικνύει πώς η αρχιτεκτονική μπορεί να διαλύσει τα όρια μεταξύ κτιρίου και τοπίου, προσφέροντας ένα μέρος όχι μόνο για να ζει κανείς, αλλά και για να εξαφανίζεται κανείς μέσα σε αυτό.
