Φωτογραφίες: Emily Gilbert
Για ένα ζευγάρι που πέρασε τα καλοκαίρια της παιδικής του ηλικίας στις όχθες της λίμνης Μίσιγκαν, η αγορά ενός εξοχικού στην περιοχή έμοιαζε λιγότερο με απόφαση αγοράς ακινήτων και περισσότερο με μια αναπόφευκτη επιστροφή στο σπίτι. Χτισμένο το 1990, το σπίτι είχε έλλειψη αρχιτεκτονικής γοητείας αλλά έντονη παρουσία από ιδιόρρυθμες γωνίες. Στόχος της σχεδιάστριας Colleen Simonds ήταν να τις εξαφανίσει οπτικά, αντικαθιστώντας τις αδέξιες γραμμές με μια αίσθηση ζεστασιάς και συνοχής. Βοήθησε το γεγονός ότι, ενώ το ίδιο το σπίτι μπορεί να ήταν αδιάφορο, η θέα στη λίμνη ήταν οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτό.
Ενώ το έργο δεν ήταν μια πλήρης ανακαίνιση του εσωτερικού, ήταν μια ολοκληρωμένη επανεξέταση του πώς πρέπει να ζει και να αισθάνεται το σπίτι. Τα δάπεδα αντικαταστάθηκαν, η κουζίνα ανασχεδιάστηκε πλήρως, ο φωτισμός ανυψώθηκε και η σκάλα αναβαθμίστηκε. Η πιο μεγάλη εργασία, ωστόσο, έλαβε χώρα στην κύρια σουίτα, ένα σημείο που η Simonds αρχικά περιέγραψε ως «πολύ άβολο». «Υπήρχε μια μεγάλη μπανιέρα τζακούζι, ακόμη και σκαλοπάτια που κατέβαιναν στην τουαλέτα» προσθέτει. Η αναδιαμόρφωση της σουίτας ώστε να κάθεται σε ένα επίπεδο απαιτούσε χρόνο και ευρηματικότητα, αλλά το αποτέλεσμα είναι μια πραγματική ανάπαυλα από την καθημερινή ζωή.
Όπως συμβαίνει με πολλά ακίνητα δίπλα σε λίμνες, η φύση και τα στοιχεία της φύσης έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο κατά τη διάρκεια της διαδικασίας ανακαίνισης και το χρώμα έγινε ο συνδετικός ιστός σε όλο το σπίτι. Η Simonds το συνδύασε με προσοχή, ενισχύοντας την ατμόσφαιρα του χώρου καθώς και την αισθητική του. «Είμαι πολύ συντονισμένη με το πώς αισθάνονται οι χώροι, όχι μόνο με το πώς φαίνονται» εξηγεί. «Το χρώμα σε κάνει να νιώθεις κάτι».
Το αποτέλεσμα είναι ένα καταφύγιο όπου η ατμόσφαιρα των διακοπών εισχωρεί στην καθημερινότητά. «Αυτό το σπίτι σου δίνει μια πολύ ωραία αίσθηση όταν βρίσκεσαι μέσα σε αυτό τώρα, και δεν το έκανε πριν» προσθέτει η Simonds. «Οπότε θα ήθελα να πιστεύω ότι κάναμε τη δουλειά μας».
