Φωτογραφία: Sebastian Böttcher / Architectural Digest
Αποκαθιστώντας το θρυλικό οικογενειακό της σπίτι ως σύμβολο υπερηφάνειας για τον λαό της, αυτή η σύγχρονη βασιλεύουσα δημιουργεί μια νέα κληρονομιά – μια κληρονομιά που θέτει ξανά στο επίκεντρο την πλούσια χειροτεχνική κουλτούρα της Ινδίας.
Με έκταση 30,5 εκατομμύρια τετραγωνικά πόδια, το Lukshmi Vilas Palace είναι η μεγαλύτερη ιδιωτική κατοικία στον κόσμo, με έκταση 36 φορές μεγαλύτερη από τα Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ.
Στη σύγχρονη Βαντοντάρα του Γκουτζαράτ (μια πόλη παλαιότερα γνωστή ως Μπαρόντα) και ανατεθειμένη από τον Μαχαραγιά Σαγιατζιράο Γκαεκβάντ Γ΄ το 1878, είναι επίσης ένα από τα πιο διαχρονικά παραδείγματα ινδο-σαρακηνικής αρχιτεκτονικής – ενός αναβιωτικού στυλ που προτιμούσαν οι Βρετανοί αρχιτέκτονες κατά την εποχή των Ρατζ. Χτισμένο σε ένα κτήμα που διαθέτει ιστορικά μπαόλι (πηγάδια με σκαλοπάτια) που χρονολογούνται από την εποχή των Μουγκάλ, συνδυάζει ισλαμικούς θόλους με σχέδια ινδουιστικών ναών και μια σειρά από ευρωπαϊκές πινελιές, όπως ο πύργος του ρολογιού που εξακολουθεί να λάμπει κόκκινος όταν η βασιλική οικογένεια διαμένει.
Τα περίτεχνα δάπεδα του παλατιού προέρχονταν από τη Βενετία, τα βιτρό παράθυρα με σχέδια εμπνευσμένα από την ινδουιστική μυθολογία κατασκευάστηκαν στο Βέλγιο, και τα χρυσά ψηφιδωτά, σε μοτίβα που απεικονίζουν την τοπική χλωρίδα, δημιουργήθηκαν σε εργαστήρια Μουράνο. Η είσοδος του Βασιλιά ήταν διακοσμημένη με αγάλματα Ινδών αγίων και γλυπτά από Ευρωπαίους δασκάλους, και υπήρχαν ανελκυστήρες (συμπεριλαμβανομένου ενός που λειτουργούσε χειροκίνητα) και πανκά (μεγάλοι ανεμιστήρες οροφής με τροχαλία) διακοσμημένοι με πολυτελή υφάσματα κατασκευασμένα από ντόπιους υφαντές.
Έξω από τα τείχη του παλατιού, οι Γκαεκβάντ εισήγαγαν την πρώτη σιδηροδρομική γραμμή στενού εύρους στην Ινδία, δημιούργησαν ένα σύγχρονο δίκτυο ύδρευσης με βάση τη βαρύτητα για τη Βαντοντάρα (εξακολουθεί να εξυπηρετεί ένα σημαντικό μέρος της πόλης), ίδρυσαν πολλά εκπαιδευτικά ιδρύματα και ήταν προστάτες της ακμάζουσας κοινότητας υφαντουργίας της περιοχής. Η ινδική χλωρίδα ενέπνευσε ντόπιους και Ευρωπαίους τεχνίτες να δημιουργήσουν τα πέτρινα γλυπτά, τα επιχρυσωμένα ψηφιδωτά πάνελ και τα γλυπτά που διακοσμούν την είσοδο του Βασιλιά. Πάνω από έναν αιώνα αργότερα, το Παλάτι Lukshmi Vilas φιλοξενεί πίνακες ζωγραφικής της Ευρωπαϊκής Αναγέννησης και του Ροκοκό, σπάνιες πορσελάνες από την Κίνα και την Ιαπωνία, και έργα τέχνης Ινδών δασκάλων.
Κάπου ανάμεσα στην υποστήριξη των τεχνιτών στη Βαντοντάρα, το Γκουτζαράτ και αλλού, ανατρέφοντας δύο κόρες (τις πριγκίπισσες Παντματζαράτζε και Ναραγιανιράζε) και βρίσκοντας την ισορροπία μεταξύ του Λουκσμί Βίλας ως οικογενειακού σπιτιού και πολιτιστικού ορόσημου, η Radhikaraje έχει χαράξει τη δική της πορεία ως σύγχρονη βασιλική. «Θυμάμαι την ημέρα που πέθανε ο πεθερός μου» λέει για τη μετάβασή της το 2012 από πριγκίπισσα διάδοχο σε μαχαράνι, η οποία της έδωσε μια νέα προοπτική στον δημόσιο ρόλο της. «Περπατούσα μέσα στο παλάτι, προσπαθώντας να συμβαδίσω με την κηδεία του που λάμβανε χώρα έξω, και οι γυναίκες που εργάζονταν εδώ έπεσαν στα πόδια μου αναζητώντας καθοδήγηση» θυμάται. «Τίποτα δεν άλλαξε στη δυναμική της οικογένειάς μου. η πεθερά μου ήταν ακόμα η πεθερά μου, αλλά ξαφνικά το κοινό με έβλεπε διαφορετικά. Και ήξερα ότι τώρα έβλεπαν εμένα και τον σύζυγό μου να συνεχίσουμε την κληρονομιά της Βαντοντάρα».
Για να τιμήσουν αυτό, ο βασιλιάς και η βασίλισσα της Βαντοντάρα άνοιξαν το σπίτι τους στο κοινό όπως ποτέ άλλοτε. Διοργανώνουν ετήσια φεστιβάλ χορού και εκθέσεις vintage αυτοκινήτων στο χώρο του παλατιού, οι ασημένιοι κρυστάλλινοι πολυέλαιοι στην αίθουσα Ντουρμπάρ φωτίζουν μουσικές παραστάσεις κατά τη διάρκεια του Φεστιβάλ Τεχνών Maharaja Ranjitsinh Gaekwad (που πραγματοποιείται προς τιμήν του πατέρα του Samarjitsinh), και τα παιδιά και οι μαθητές καλωσορίζονται με ανοιχτές αγκάλες για να ανακαλύψουν ξανά την κληρονομιά τους. «Το Lukshmi Vilas Palace είναι τελικά για τον λαό της Ινδίας» προσθέτει η Radhikaraje. «Είμαστε τυχεροί που το αποκαλούμε σπίτι μας».