Φωτογραφίες: Rich Stapleton
«Είναι η μεγαλύτερη περίοδος που έχω ζήσει οπουδήποτε στη ζωή μου» λέει η Rosa Park, ιδρύτρια της Francis Gallery στο Μπαθ, την πόλη όπου αυτή και ο σύζυγός της, φωτογράφος Rich Stapleton, έζησαν για περισσότερο από μια δεκαετία. «Ζούσαμε σε μερικές υπέροχες διευθύνσεις, αλλά πάντα θέλαμε να βρισκόμαστε σε αυτό το συγκεκριμένο τετράγωνο» λέει αναφερόμενη σε μια ιδιαίτερα γοητευτική γεωργιανή γειτονια. Πριν γεννηθεί ο τετράχρονος γιος τους, Turner, το ζευγάρι συχνά έκανε μεγάλες βραδινές βόλτες που κατέληγαν στο ίδιο σημείο. «Πάντα έκοβα ταχύτητα εκεί και έλεγα στον Rich, αν προκύψει κάτι εδώ, το θέλω».
Λίγο πριν από την πανδημία, ήρθε επιτέλους η ευκαιρία. «Του είπα, αυτό είναι – πρέπει να αγοράσουμε αυτό το μέρος». Αλλά η καταχώριση εξαφανίστηκε σχεδόν αμέσως μόλις εμφανίστηκε, παρασυρμένη στο χάος της Covid. Δεν μπορούσε να το αφήσει να φύγει και, από μια ιδιοτροπία, έγραψε στον μεσίτη για να ρωτήσει αν είναι ακόμα διαθέσιμο. Τυχαία, ο ιδιοκτήτης ήθελε να το πουλήσει, αλλά τελικά το νοίκιασε, και το αγόρασαν εκτός αγοράς.
Στεγασμένο στον πρώτο όροφο ενός γεωργιανού κτηρίου – η βασίλισσα Charlotte το νοίκιασε το 1817 όταν ήρθε στο Μπαθ – το διαμέρισμα έχει μια αξιοζήλευτη διπλή όψη και ωραίες αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες, ασυνήθιστες για ένα διαμέρισμα περίπου 103 τετραγωνικών μέτρων. «Τα ταβάνια μοιάζουν ψηλά και όταν μπαίνεις μέσα φαίνεται τεράστιο, παρόλο που δεν είναι. Υπάρχει φως που πλημμυρίζει την ανατολή και τη δύση του ηλίου, και από κάθε πλευρά βλέπεις είτε κήπους είτε προς την εκκλησία της Αγίας Μαρίας» λέει η Rosa.
Το ζευγάρι μετακόμισε τον Ιούλιο του 2021, μόνο και μόνο για να μετακομίσει στο Λος Άντζελες ένα μήνα αργότερα, πράγμα που σήμαινε ότι η ανακαίνιση ξεδιπλώθηκε με εμπόδια. «Κάναμε όλα τα πράγματα που είναι εύκολο να γίνουν με μία κίνηση – απογύμνωση και βάψιμο δαπέδων, αλλαγή εξαρτημάτων – πριν μετακομίσουμε, αλλά δεν είχε ολοκληρωθεί. Τα επόμενα τρία χρόνια, κάθε φορά που επιστρέφαμε, δουλεύαμε λίγο περισσότερο πάνω σε αυτό, βελτιώνοντας και προσαρμόζοντας το στην πορεία» λέει η Rosa, η οποία απόλαυσε τον απρόβλεπτο αργό ρυθμό του έργου.
Το αποτέλεσμα είναι ένα συνεκτικό διακοσμητικό σχέδιο όπου τα πάντα – από την τέχνη μέχρι τα έπιπλα και τον φωτισμό – αντανακλούν την κοινή εκτίμηση του ζευγαριού για αυτοσυγκράτηση. «Κανείς από εμάς δεν είναι διακοσμητής εσωτερικών χώρων, αλλά είμαστε τυχεροί που η οπτική μας είναι ως επί το πλείστον ευθυγραμμισμένη» λέει. Ωστόσο, δεν υπάρχει ένας ψυχρός μινιμαλισμός σε αυτό το διαμέρισμα, αλλά ένας που μαλακώνεται από ζεστασιά και σύνδεση. «Η πρόκληση όταν αφήνεις άδειο χώρο είναι να αποφύγεις να τον κάνεις να φαίνεται ψυχρός. Νομίζω ότι το πετύχαμε αυτό εδώ προμηθεύοντας έργα τέχνης σταδιακά, συλλέγοντας αντικείμενα και βιβλία και τοποθετώντας τα με προσοχή» εξηγεί η Rosa. «Αυτά τα πράγματα χρειάζονται χρόνο».
