Φωτογραφίες: Timothy Kaye / Design Anthology
Στη χερσόνησο Μόρνινγκτον της Βικτώριας, η αρχιτεκτονική αναδιαμόρφωση ενός πέτρινου εξοχικού σπιτιού του 19ου αιώνα το έχει μετατρέψει σε μια ρέουσα σειρά χώρων που ενσαρκώνουν την παραθαλάσσια τοποθεσία του.
«Οι πελάτες, η Jeanette και ο Richard, θαύμαζαν το σπίτι εδώ και χρόνια» λέει ο Richard Misso, δημιουργικός διευθυντής του στούντιο εσωτερικής διακόσμησης The Stylesmiths για αυτό το ιστορικό εξοχικό από ασβεστόλιθο. Το αρχικό σπίτι χρονολογείται στο 1879. «Είχε όμορφο σκελετό, αλλά η διαρρύθμιση ήταν εντελώς κατακερματισμένη» θυμάται ο αρχιτέκτονας Marco Di Bartolo. «Ένας δεύτερος όροφος είχε προστεθεί σε κάποιο σημείο, στον οποίο είχε πρόσβαση μια ξύλινη σκάλα βιδωμένη προς τα έξω. Υπήρχε ένα ξεχωριστό γκαράζ, ένα αποσυνδεδεμένο στούντιο – δεν είχε καθόλου ροή».
Το brief βασιζόταν στις ιταλικές ρίζες των ιδιοκτητών σπιτιού: ένα σπίτι που έμοιαζε με μεσογειακές διακοπές. «Ως Ιταλός, ήξερα ότι ήθελα αυλή, καμάρες, χώρους για να συγκεντρωνόμαστε και να διασκεδάζουμε» λέει ο Richard. Αυτό μεταφράστηκε σε μια επιθυμία για ζεστασιά, ροή και χώρους για διασκέδαση, διατηρώντας παράλληλα την ακεραιότητα του αρχικού εξοχικού από ψαμμίτη και διατηρώντας όσο το δυνατόν περισσότερο την υπάρχουσα δομή, συμπεριλαμβανομένης της αναδιάρθρωσης των βοηθητικών κτηρίων.
Η αρχιτεκτονική απάντηση ήταν μια συγκρατημένη επανερμηνεία της ιστορικής γλώσσας του σπιτιού. «Δεν θέλαμε να αναπαράγουμε το παρελθόν ή να κάνουμε μια υπερσύγχρονη επέκταση. Αντ’ αυτού, αφήσαμε τον αρχικό ασβεστόλιθο να οδηγήσει και όλα τα άλλα ακολούθησαν» λέει ο Di Bartolo. Μεγάλο μέρος της παλιάς πέτρας έμεινε εκτεθειμένο, σε αντίθεση με ένα ζεστό φινίρισμα μικροτσιμέντου που αναπτύχθηκε για να ταιριάζει χρωματικά με τον ασβεστόλιθο. Αυτός έγινε ο συνδετικός ιστός που επέτρεψε στους The Stylesmiths να δημιουργήσουν τονικό βάθος διατηρώντας τα πράγματα ήρεμα και γειωμένα.
Χωροταξικά, η κεντρική αυλή είναι το καθοριστικό χαρακτηριστικό. Οι καμάρες επαναλαμβάνονται κατά μήκος της περιβάλλουσας κιονοστοιχίας, εμπνευσμένες από ένα άνοιγμα στο αρχικό σπίτι. Ο ρυθμός τους τραβάει το βλέμμα στην πισίνα και πέρα από αυτήν, όπου η ανοιχτόχρωμη βεράντα από ασβεστόλιθο πλαισιώνει τη θέα. Μια εξωτερική κουζίνα και ένα μπαρ δίπλα στην πισίνα βρίσκονται κρυμμένα στην άκρη του σπιτιού, έτοιμα για χαλαρά απογεύματα. «Οι καμάρες είναι ένα οπτικό νανούρισμα, δημιουργούν ηρεμία» λέει ο Di Bartolo. «Λειτουργικά, συνδέουν εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους, συνδέοντας μια σουίτα επισκεπτών, μια τραπεζαρία al fresco και ένα wine bar με τους κύριους χώρους διαβίωσης.
Διακοσμητικές λεπτομέρειες συμπληρώνουν την αρχιτεκτονική χωρίς να την κατακλύζουν. «Τα έπιπλα αντανακλούν μια εκλεπτυσμένη, χαλαρή ευαισθησία – σκεφτείτε καναπέδες με λινή ταπετσαρία, χειροποίητα ξύλινα σκαμπό και χαμηλές καρέκλες από μαλακό ύφασμα και υφαντό δέρμα» λέει ο Misso. «Επιλέξαμε κομμάτια για τη γλυπτική τους παρουσία και την απτική τους γοητεία, με πολλά να είναι τοπικά κατασκευασμένα ή κατασκευασμένα κατά παραγγελία για να ταιριάζουν στον χώρο». Αυτά τα ειδικά κατασκευασμένα κομμάτια περιλαμβάνουν το καμπυλωτό island της κουζίνας, σμιλευμένο από στρώσεις πέτρας και μικροτσιμέντου, του οποίου η απαλή γεωμετρία και η διακριτική πατίνα το κάνουν να φαίνεται σύγχρονο και γειωμένο.
Ο Misso περιγράφει τη συνολική παλέτα ως «τονική και γειωμένη», με το αποτέλεσμα να δίνει την αίσθηση «επιμελημένου αλλά και βαθιά χαλαρού σπιτιού — σαν να έχει εξελιχθεί με την πάροδο του χρόνου».
