Φωτογραφίες: Eric Piasecki
Σε ένα άδειο οικόπεδο αγροτικής γης στην πολιτεία της Νέας Υόρκης, ο σχεδιαστής εσωτερικών χώρων Steven Gambrel και οι συνεργάτες του αρχιτέκτονες έχουν δημιουργήσει αυτό το κομψό κτίριο, το οποίο είναι ταυτόχρονα σύγχρονο και πλούσιο σε ιστορία, επιβλητικό αλλά και άνετο.
Κατά την πρώτη επίσκεψη του σχεδιαστή στο χώρο με τους πελάτες και τους συνεργάτες του, τους αρχιτέκτονες Andrew Cogar και Elizabeth Dillon της Historical Concepts, παρατήρησε τις εμφανίσεις γρανίτη στην επιφάνεια. Όλοι συμφώνησαν ότι η τοπική πέτρα πρέπει να ήταν το δομικό υλικό, με τούβλα να χρησιμοποιούνται γύρω από τα ανοίγματα για γεωμετρία.
Περπατώντας μέσα από την επιβλητική ξύλινη βεράντα – βαμμένη, όπως και τα υπόλοιπα ξύλινα έργα, σε ένα διακριτικό γκριζομπλε – φτάνετε στην κύρια είσοδο, έναν αρκετά άδειο χώρο με ένα φθαρμένο, σχεδόν ρουστίκ μαρμάρινο δάπεδο Fior di Bosco και μια σκάλα που οδηγεί στα βοηθητικά δωμάτια. Συγκρίνετε αυτό με μια άλλη είσοδο – το mud room. Είναι μικρή αλλά όχι λιγότερο κομψή, με το τζάκι και τα άνετα καθίσματα. Υπάρχει επίσης μια τεράστια λεκάνη σκαλισμένη από ένα ενιαίο μπλοκ μαρμάρου, τόσο μεγαλοπρεπής όσο μια κολυμβήθρα καθεδρικού ναού, η οποία προορίζεται για το πλύσιμο βρώμικων παπουτσιών (ή ενός σκύλου) μετά από μια βόλτα. Για όσους μπορεί να πιστεύουν ότι όλα αυτά είναι μάλλον υπερβολικά για ένα mud room, ο Steven υποστηρίζει σθεναρά την αρχή ότι κάθε δωμάτιο, ανεξάρτητα από το μέγεθος ή τον σκοπό του, θα πρέπει να έχει την ίδια προσοχή και όμορφα υλικά.
«Η ομορφιά του να χτίζεις κάτι καινούργιο έγκειται στο ότι είσαι πιο ελεύθερος. Θέλεις να φτιάξεις κάτι γοητευτικό και κατάλληλο, αλλά έχεις επίσης την ευκαιρία να διευρύνεις την κλίμακα, με πολλούς ιδιωτικούς χώρους» εξηγεί ο Steven, καθώς συζητά για το Μεγάλο Δωμάτιο, έναν μεγαλοπρεπή χώρο με μια ψηλή κεκλιμένη οροφή. Σου κόβει την ανάσα. Όλα σε αυτό το δωμάτιο είναι στην ίδια επιβλητική κλίμακα: το κρεμαστό φανάρι, οι κορνίζες, το μαρμάρινο τζάκι ύψους δύο μέτρων. Ωστόσο, η αίσθηση είναι μιας ηρεμίας, παρά μεγαλοπρέπεια, χάρη εν μέρει στις απαλές κρεμ, ροζ και μπλε αποχρώσεις που επιλέχθηκαν για το χαλί και την ταπετσαρία στα έπιπλα.
Ένα χαλί με σχέδια ορίζει τους διαφορετικούς χώρους καθιστικού και, στην άλλη άκρη του δωματίου, απέναντι από το τζάκι, ένα οβάλ τραπέζι φαγητού από ανοιχτόχρωμο δρυ περιβάλλεται από ένα τραπεζάκι με κουμπιά και μερικές στιβαρές δερμάτινες καρέκλες. Ο Steven περιγράφει την κουζίνα ως «βαριά», με ένα ζευγάρι όμορφα ορειχάλκινα φωτιστικά οροφής πάνω από τον πάγκο από χαλαζίτη. Απέναντι από το island, υπάρχει ένα τραπέζι σε μια εσοχή με παράθυρα που ανοίγουν στον κήπο.