Φωτογραφία: Valentino
Οι λάτρεις του καλού ήχου θα σου πουν διάφορα σαν τις ιδανικές συνθήκες για να ακούν μουσική. Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του οίκου Valentino, Alessandro Michele, προτείνει τη δική του εκδοχή του μουσικού ιδανικού: μια εγκατάσταση με τίτλο L’Atelier Sonore στο μεγάλο κατάστημα του οίκου στη λεωφόρο Madison. Φτιαγμένο σε συνεργασία με τον αρχιτέκτονα Francesco Lupia και την Terraforma, το L’ Atelier Sonore παρουσιάστηκε σε ένα 10ωρο πάρτι και θα τρέχει μέχρι τον Αύγουστο.
Με το «εξατομικευμένο ηχοσύστημα, μια χειροποίητη πολυλειτουργική κονσόλα ακρόασης εμπνευσμένη από την παραδοσιακή κατασκευή ντουλαπιών και αρθρωτών καθισμάτων με βελούδινα μαξιλάρια» σύμφωνα με τον Valentino. Αυτά είναι μια νέα μορφή των media rooms – ή τα κελάρια κρασιού της νέας εποχής.
Αυτά τα listening rooms είναι σχεδιασμένα για να ενισχύουν την ακουστική εμπειρία του ακροατή, με ένα καινοτόμο ηχοσύστημα. Τα πάντα γύρω απ’ αυτό είναι κομψό, custom και λατρεύουν τον ήχο.
Τι είναι
Τα “listening rooms” είναι χώροι ειδικά σχεδιασμένοι για την ακρόαση μουσικής μέσω υψηλής ποιότητας ηχητικών συστημάτων. Στόχος τους δεν είναι απλώς η αυξημένη ένταση, αλλά η ενίσχυση της φυσικής ακουστικής του χώρου ώστε οι ακροατές να βιώνουν τον «αληθινό» ήχο της μουσικής. Η κατασκευή τους αποσκοπεί στη μείωση του εξωτερικού θορύβου και στην απομόνωση του ήχου, και αποτελεί μια εξελιγμένη μορφή των παλαιών θαλάμων ακρόασης σε δισκοπωλεία.
Σήμερα θεωρούνται χώροι για οποιονδήποτε αγαπά τη μουσική και θέλει να προσφέρει μια βελτιστοποιημένη ακουστική εμπειρία. Ο σχεδιασμός τους περιλαμβάνει άνετες καρέκλες, χαμηλό φωτισμό και χαλαρή ατμόσφαιρα, ενισχύοντας τη συναισθηματική σύνδεση με τη μουσική ή το ηχητικό έργο.
Πού ξεκίνησαν
Σύμφωνα με τον Sasha Frere-Jones, η προέλευση των παραδοσιακών listening bars εντοπίζεται στην Ιαπωνία λίγο μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Λόγω της μεταπολεμικής οικονομίας, οι λάτρεις της μουσικής συνήθιζαν να επαναχρησιμοποιούν παλιό εξοπλισμό αντί να αγοράζουν καινούργιο. Στα τέλη της δεκαετίας του ’50 και στις αρχές του ’60, τα ιαπωνικά σινεμά άρχισαν να αναβαθμίζουν τον ήχο τους με επαγγελματικό εξοπλισμό τοπικής κατασκευής. Ο παλιός εξοπλισμός κατέληγε σε καταστήματα μεταχειρισμένων ειδών και, από εκεί, ενσωματώθηκε σε listening rooms και καφέ-μπαρ με τζαζ μουσική.