Φωτογραφίες: Harshita Nayyar
Μόλις μπεις στο σπίτι της Mehek Malhotra στο Dehradun, το πρώτο που θα προσέξεις σίγουρα είναι το χρώμα. Όχι σε περιορισμένες δόσεις αλλά σε αφθονία, παντού. Το σπίτι τής δίνει ανάσα, την αλλάζει, και κρατά τις ιστορίες της μέσα από τα υφάσματα, το ξύλο και τους τοίχους. Αφού έζησε δέκα χρόνια στο πολύβουο Μουμπάι, η ιδρύτρια του design studio Giggling Monkey αποφάσισε πως ήταν έτοιμη για αλλαγή. Δεν αγόρασε σπίτι, ενοικίασε. Αρνήθηκε όμως να το δει σαν ένα χώρο δανεικό. ”Ήθελα ένα σπίτι που θα έδειχνε ότι ζούσε εκεί σκόπιμα, όχι πως περίμενα να φύγω” λέει, και εξηγεί πως αυτό ξεκίνησε από την παιδική της ηλικία. Σαν παιδί στρατιωτικών, κάθε νέα πόλη σήμαινε ένα νέο σπίτι, και κάθε σπίτι χρειαζόταν την ίδια μεταμόρφωση.
Για την Malhotra, το χρώμα δεν είναι απλά μια αισθητική απόφαση, αλλά γλώσσα, διάθεση, μνήμη. Κάθε δωμάτιο στο Dehradun καθορίζεται από τολμηρές επιλογές. Το ταβάνισ το υπνοδωμάτιο είναι μουσταρδί για να είναι σαν ήλιος τις μέρες με σύννεφα. Κουρτίνες σε τόνους πολύτιμων λίθων πέφτουν στο πάτωμα σαν μπογιά, δίνοντας στον χώρο κίνηση και φως. Ένα κατακόκκινο τραπέζι για μελέτη καθορίζει τη μια γωνιά, και υπάρχει επίσης μια πράσινη βιβλιοθήκη ζωγραφισμένη στο χέρι από την ίδια (δύο φορές, μέχρι να βγει η απόχρωση που ήθελε).
Και μετά βλέπεις την ριγέ τέντα, που απλώνεται στη γωνιά του δωματίου σαν να διαχωρίζει μια ξεχωριστή αίθουσα. Στην καρδιά της βρίσκεται ένα πικάπ, με χαμηλά ράφια και μαλακά χαλιά. Το σπίτι είναι γεμάτο με αντικείμενα αταίριαστα, το καθένα όμως με δική του σημασία. Αν το σπίτι είχε φωνή θα ήταν καθαρή, ζεστή και ελαφρώς ευχάριστη. Είναι ένα σπίτι που μοιάζει κατοικημένο, όπου η χαρά δεν είναι απλά θεωρία.
