Φωτογραφίες: Owen Gale
Η κεραμίστρια και σχεδιάστρια κοσμημάτων Alix Reynis είχε μια πολύ συγκεκριμένη εικόνα για το σπίτι που έψαχνε στο Παρίσι: έπρεπε να είναι παλιό που χρειαζόταν λίγη (όχι πολύ) δουλειά, να έχει κήπο και να μπορούσε να στεγάσει την εξαμελή οικογένειά της. Αυτά είναι σπάνια σε μια πόλυ όπως το Παρίσι, αφού οι περισσότεροι ζουν σε διαμερίσματα.
Η τύχη της έφερε μπροστά της μια κατοικία πέντε υπνοδωματίων και δύο μπάνιων, με μεγάλη αυλή μπροστά. Χρονολογείται στα τέλη του 1800 και δεν το είχε πειράξει κανένας από τη δεκαετία του 1950. ”Δεν το ερωτεύτηκα αμέσως, ήταν σε πολύ κακή κατάσταση” λέει η ίδια, εξηγώντας πως η διακόσμηση ήταν… αμφιλεγόμενη αλλά ευτυχώς τα αρχιτεκτονικά στοιχεία του δεν είχαν αλλοιωθεί. H πρώτη κίνηση ήταν να ρίξουν τοίχους και πόρτες που χώριζαν, χωρίς λόγο, τον διάδρομο, την τραπεζαρία και την κουζίνα στο ισόγειο. Ο αέρας μέσα σε ένα σπίτι είναι σημαντικός για την Reynis, γι’ αυτό πλέον ο χώρος είναι ευρύχωρος και άνετος, με μια αψίδα να επιβάλλεται στον χώρο της κουζίνας και της τραπεζαρίας.
Τα χαλιά αντικαταστάθηκαν από ξύλινα πατώματα, οι ταπετσαρίες από μπογιά και αχρείαστες πόρτες σφραγίστηκαν εντελώς. Τα μοτίβα και τα χρώματα παίζουν σημαντικό ρόλο σε πιο διακριτικές δόσεις, επιτρέποντας στις αντίκες να λάμψουν.
