Φωτογραφίες: Παρις Ταβιτιάν
Το σπίτι του Γιώργου, ένα διαμέρισμα στο Καλαμάκι, έχει ηλικία σχεδόν 50 ετών. Πριν από μισό αιώνα η κατάσταση στην περιοχή ήταν εντελώς διαφορετική από τη σημερινή πυκνοκατοικημένη γειτονιά με τις γκρίζες ομοιόμορφες πολύ μοδάτες πολυκατοικίες με τα διαφανή γυάλινα μπαλκόνια.
Το Καλαμάκι ήταν τότε κάτι μεταξύ πόλης και εξοχής, ένας λόφος που η άκρη του ακουμπούσε στην πίστα του τότε δυτικού αερολιμένα και τα σπίτια ήταν χαμηλότερα από τον ορίζοντας της πίστας.
Γι’ αυτό και οι πολυκατοικίες που χτίστηκαν τότε εκεί βυθίστηκαν, η είσοδος έγινε ημιυπόγεια για να κερδίσουν στην ουσία έναν όροφο. Επίσης εντυπωσιακό στοιχείο αυτής της πολυκατοικίας, που είναι έργο του Ιωάννη Βικέλα του 1974, είναι η είσοδος στρωμένη με πλάκες Καρύστου, που μας κάνει να αναρωτιόμαστε γι’ αυτή τη συγκεκριμένη χρήση υλικού σε έναν κοινόχρηστο χώρο.
Η είσοδός μας στο μεγάλο καθιστικό και η εξήγηση του ιδιοκτήτη λύνει τις απορίες μας. Τα διαμερίσματα έχουν μια αύρα εξοχής, ο τοίχος με το τζάκι στο ένα από τα δυο σαλόνια του σπιτιού στον ενιαίο μεγάλο χώρο είναι χειροποίητος, πετρόχτιστος, μια βάση πολύ χαρακτηριστική με εντοιχισμένα ράφια από το ίδιο υλικό και ενθύμια από ταξίδια. Μια φωτογραφία του Μέιπλθορπ και η λάμπα Σογκούν του Μάριο Μπότα συμπληρώνουν το σκουρόχρωμο σαλόνι με τα νερένια μπεζ μάρμαρα, στα οποία ακουμπά ένα έργο της Ελένης Χριστοδούλου και ένα επιδαπέδιο φωτιστικό του Φιλίπ Μαλουάν.
Η ατμόσφαιρα του ’70 υπάρχει και στα δοκάρια της οροφής, όπως και στις κολόνες που είναι ντυμένες με ξύλο καρυδιάς. Υπάρχει όμως και μια ασυνήθιστη καινοτομία. Ο χώρος δεν φωτίζεται από φωτιστικά οροφής αλλά από ειδικά φώτα αυτοκινήτου σε ζεύγη που έχουν μετασχηματιστές για να λειτουργούν. Ο ιδιοκτήτης, λάτρης του ντιζάιν, ενσωμάτωσε όλα τα στοιχεία συνδέοντάς τα με σύγχρονα, εξαιρετικά σχεδιασμένα έπιπλα και έργα τέχνης.
Ένα από τα πιο όμορφα στοιχεία που δεν άλλαξαν στο σπίτι είναι το μεγάλο μπαρ, που με έναν τρόπο καθορίζει τον χώρο, με μερικά μπουκάλια ποτών, παλιά λικέρ να βρίσκονται εκεί για δεκαετίες.
Σήμερα, στις συγκεντρώσεις που γίνονται σε αυτό το σπίτι το μπαρ «λειτουργεί κανονικά», καθώς βρίσκεται μπροστά σε ένα ακόμα στοιχείο που επιβάλλεται στον χώρο, ένα τραπέζι του μπιλιάρδου. Επιβλέπει ο Μπάτμαν ένα γλυπτό του Marc Bijl, δίπλα σε μια δερμάτινη πολυθρόνα του Φιλίπ Μαλουάν, που ακουμπά σε ένα χαλί των Front Design, απέναντι από ένα μεγάλο καναπέ του Marco Lavit.
Στην τραπεζαρία διατηρείται το ίδιο ύφος, με δυο καρέκλες Μάκιντος και τις υπόλοιπες βίντατζ, ένα γυάλινο τραπέζι με τα επιτραπέζια γλυπτά της Λένας Κιτσοπούλου και του Πάνου Προφήτη κάτω από το βλέμμα των έργων της Joy Labinjo, του Luke Edward Hall και του Γιάννη Βαρελά, ενώ το φως μπαίνει από τη δεύτερη βεράντα του σπιτιού γεμάτη με ψηλά μπαμπού που λειτουργούν σαν φυσική κουρτίνα. Δυο μεγάλα έργα κεραμικής της Ελένης Βερναρδάκη πάνω σε ένα βάθρο με χαράξεις από αλουμίνιο του Marc Bijl δημιουργούν ένα φυσικό όριο με τον υπόλοιπο χώρο.
Από την πόρτα δίπλα στην τραπεζαρία οδηγούμαστε στην κουζίνα. Το πιο εντυπωσιακό, κατά τη γνώμη μου, στοιχείο σε αυτή την πολύ μεγάλη κουζίνα, που έχει τόσο χώρο ώστε να φιλοξενεί τόσο μια μεγάλη νησίδα όσο και έναν μεγάλο καναπέ και την τηλεόραση, είναι το δάπεδο. Σπάνια βλέπουμε να έχουν διατηρηθεί σε άριστη κατάσταση χειροποίητα κεραμικά πλακίδια δαπέδου και αυτά καθορίζουν το χρώμα και το ύφος μιας κουζίνας που είναι Castiglioni, λιτή σε σχεδιασμό, παιγνιώδης με τα αντικείμενα που υπάρχουν γύρω, όπως ένα γλυπτό των Bouroullec ή έναν τρίφτη τυριού της Ζάχα Χαντίντ.
Τα σκαμπό είναι του Καρίμ Ρασίντ και το κάθισμα δίπλα στον μεγάλο γκριζοπράσινο καναπέ του Piero Lissoni είναι Castiglioni, σε ύφος παιγνιώδες, κάτι που μας υπενθυμίζει και το έργο του Scott Miles στον τοίχο.
Πηγή: LIFO